Πώς ο ρόλος στο Frankenstein και οι επιλογές των τελευταίων ετών τον έφεραν στην οσκαρική πεντάδα.
Ο Τζέικομπ Ελόρντι ανήκει στη σπάνια κατηγορία ηθοποιών που κατάφεραν να αποδράσουν από την πρώιμη, εύκολη αναγνωρισιμότητα και να μετατρέψουν τη δημοφιλία σε εργαλείο επαναπροσδιορισμού. Η φετινή του υποψηφιότητα για το Όσκαρ Β’ Ανδρικού Ρόλου για το Frankenstein δεν προέκυψε ως συγκυρία, αλλά ως αποτέλεσμα μιας πορείας μεθοδικών επιλογών, που κορυφώνονται σε έναν ρόλο υψηλών απαιτήσεων και μεγάλης συμβολικής βαρύτητας.
Η αφετηρία του ήταν, αναπόφευκτα, διαφορετική. Μετά το ρομαντικό The Kissing Booth στο Netflix, ο Ελόρντι ταυτίστηκε με έναν τύπο ρόλων που δύσκολα οδηγεί σε κινηματογραφική ωρίμανση.
Η τομή ήρθε με το Euphoria, όπου εγκατέλειψε τη «ασφαλή» εικόνα του teen idol και επέλεξε έναν χαρακτήρα βίαιο, αντιφατικό και βαθιά προβληματικό. Από εκεί και μετά, η στρατηγική του έγινε σαφής: λιγότερη ευκολία, περισσότερος κίνδυνος.
Οι ρόλοι του στο Priscilla και στο Saltburn λειτούργησαν ως ενδιάμεσοι σταθμοί αυτής της μετάβασης. Στο πρώτο, υποδύθηκε τον Έλβις Πρίσλεϊ με έμφαση στην απόσταση και την ψυχρότητα της εξουσίας. Στο δεύτερο, κινήθηκε σε ένα σύμπαν υπόγειας έντασης και σκοτεινής γοητείας. Και στις δύο περιπτώσεις, ο Ελόρντι φαινόταν να προετοιμάζεται για κάτι πιο απαιτητικό.
Αυτό το «κάτι» ήρθε με το Frankenstein του Γκιγιέρμο ντελ Τόρο. Ο Ελόρντι υποδύεται το Πλάσμα, σε μια ερμηνεία που βασίζεται λιγότερο στο μακιγιάζ και περισσότερο στη σωματικότητα, τον ρυθμό της κίνησης και την εσωτερική ένταση. Για τον ρόλο, ακολούθησε μακρά περίοδο σωματικής προετοιμασίας, δουλεύοντας πάνω στη στάση του σώματος, στον τρόπο βάδισης και στην αναπνοή, ώστε η παρουσία του χαρακτήρα να είναι πειστική και συνεπής σε κάθε σκηνή.
Σε δηλώσεις του, ο Ελόρντι έχει αναφέρει ότι δεν προσέγγισε το Πλάσμα ως «τέρας», αλλά ως ένα ον σε διαρκή σύγκρουση με τον κόσμο και τον εαυτό του. «Το πιο δύσκολο ήταν να κρατήσεις τον πόνο χαμηλά, σχεδόν σιωπηλό», έχει πει, εξηγώντας ότι ο ντελ Τόρο τον ενθάρρυνε να αποφύγει τις εξωτερικές κορυφώσεις και να επενδύσει στην εσωτερική φθορά. Η ερμηνεία του λειτουργεί περισσότερο υπόγεια παρά θεατρικά, κάτι που εξηγεί και γιατί η παρουσία του ξεχωρίζει χωρίς να διεκδικεί τον χώρο με ένταση.
Πηγή: ogdoo.gr