Τα μαχαίρια βγαίνουν στην απολαυστική διασκευή «Tony» των απομνημονευμάτων του Άντονι Μπουρντέν, «Kitchen Confidential».
Ο Ντομινίκ Σέσα πρωταγωνιστεί ως ένας αλαζονικός αλλά ευάλωτος νεαρός σεφ στο πλευρό του Αντόνιο Μπαντέρας, όμως η αίσθηση ευφορίας υπονομεύεται από όσα γνωρίζουμε για τον ήρωα του «Tony».
Το είδος της ταινίας που ο νεαρός ήρωάς της, ο οποίος ακολουθεί τη φιλοσοφία «προσποιήσου το μέχρι να το καταφέρεις», θα χαρακτήριζε με υπερβολική αυτοπεποίθηση ως «bildungsroman» το «Tony» του Ματ Τζόνσον, το οποίο είναι μια πικάντικη και γλυκόπικρη ταινία ενηλικίωσης για ένα αντιπαθητικό παιδί που είναι τόσο ανυπόμονο να γίνει κάποιος, ώστε προσπαθεί να παρακάμψει τη σκληρή δουλειά που απαιτείται για να το πετύχει.
Τελικά, τα πράγματα δεν λειτουργούν έτσι ή τουλάχιστον δεν λειτουργούσαν έτσι παλιά.
Καλοκαίρι του 1975
«Το γεγονός ότι αυτό το παιδί θα μεγαλώσει αργότερα και θα γίνει ο φημισμένος σεφ, συγγραφέας μπεστ σέλερ και εμβληματικός δημιουργός ταξιδιωτικών ντοκιμαντέρ Άντονι Μπουρντέν, δεν έχει σχεδόν καμία σχέση με την ανέμελη διασκέδαση που προσφέρει το να παρακολουθείς αυτή τη “βδέλλα” με το δερμάτινο μπουφάν να χοροπηδάει στο Προβινστάουν το καλοκαίρι του 1975, όπου αναζητά οτιδήποτε άλλο εκτός από μαγειρικές εμπειρίες» σχολιάζει ο David Ehrlich στο indiewire.com.
Όπως λέει ο Μπουρντέν στον αρχικό τίτλο της ταινίας: «Ήμουν, για να είμαι ειλικρινής, ένας κακομαθημένος, δυστυχισμένος, ναρκισσιστής, αυτοκαταστροφικός και απερίσκεπτος νεαρός αγροίκος, που είχε απόλυτη ανάγκη να φάει μια καλή κλωτσιά στον κώλο».
Άφραγκος στο παραθαλάσσιο θέρετρο
«Παρά τα ναρκωτικά και τους καβγάδες, πρόκειται για μια απροσδόκητα συναισθηματική ιστορία ενηλικίωσης -ή ίσως για έναν μύθο προέλευσης- σχετικά με τις καθοριστικές εμπειρίες της νεανικής ηλικίας του θρυλικού και σκληρού σεφ Άντονι Μπουρντέν στην κουζίνα», γράφει ο Peter Bradshaw, o σινεκριτικός του Guardian και συνεχίζει:
«Είναι τα μέσα της δεκαετίας του ’70 και ο Τόνι ουσιαστικά το σκάει από το σπίτι, αφού δεν κατάφερε να εξασφαλίσει μια υποτροφία για θερινό πρόγραμμα συγγραφής με διαμονή, την οποία είχε διαβεβαιώσει όλους ότι είχε στο τσεπάκι. Εμφανίζεται σχεδόν άφραγκος στο παραθαλάσσιο θέρετρο του Προβινστάουν, στη Μασαχουσέτη, ένα μέρος που μοιάζει αρκετά με το νησί Άμιτι της ταινίας ”Τα Σαγόνια του Καρχαρία”, η οποία προβάλλεται σε όλα τα drive-in. Ο λόγος είναι ότι είναι τρελά ερωτευμένος με τη Νάνσι (την οποία υποδύεται η Εμίλια Τζόουνς), η οποία βρίσκεται κι αυτή εκεί για το καλοκαίρι και την οποία θέλει απεγνωσμένα να εντυπωσιάσει με τον καυτό διανοουμενισμό του».
«Στη συνέχεια, αφού τον έδιωξαν μεθυσμένο από ένα μπαρ που σερβίρει θαλασσινά, ο αξιολύπητος Τόνι προσλαμβάνεται εκεί ως ταπεινός λιατζέρης από τον ευγενικό αλλά αυστηρό σεφ του μαγαζιού (Αντόνιο Μπαντέρας). Ανακαλύπτει ότι του αρέσει κάπως η ζέστη της κουζίνας και γνωρίζει τον αμφιλεγόμενο, εθισμένο στην κοκαΐνη και γυναικά Σαλ (Λέο Γούνταλ), ο οποίος δείχνει στον Τόνι τα μυστικά του να είναι σκληρός τύπος, αλλά ο οποίος, σύμφωνα με την παραδοσιακή λογική ταινιών όπως αυτή, αποτελεί τον μέντορα που θυσιάζεται: μια εμπνευσμένη φιγούρα και μια τρομερή προειδοποίηση».
«Από ορισμένες απόψεις, αυτή είναι μια παράξενη ταινία» συμπληρώνει η ο Peter Bradshaw.
«Είναι ευχάριστη και διασκεδαστική, αλλά η αισιόδοξη πορεία της υπονομεύεται από όσα γνωρίζουμε για τον συγγραφέα. Το 2000, όταν κυκλοφόρησε το βιβλίο και ο Μπουρντέν πλησίαζε στο αποκορύφωμα της φήμης του, αυτές οι ιστορίες θα φαίνονταν απλά ζεστές, ειρωνικές και αστείες. Αν ήταν ακόμα ζωντανός σήμερα, ο Μπουρντέν σίγουρα θα είχε μια ειρωνική εμφάνιση, ίσως ως μία από τις γηραιές αυθεντίες που εμποδίζουν την πορεία του ατίθασου. Όμως, παρακολουθούμε την ταινία γνωρίζοντας ότι ο Μπουρντέν αυτοκτόνησε το 2018 μετά από έναν οδυνηρό χωρισμό, έχοντας υποφέρει από ψυχική αστάθεια και κατάθλιψη. Όλη η θλίψη, όλος ο συναισθηματικός κίνδυνος που υπονοεί αυτή η ταινία, όλες οι κρίσεις που το δράμα παρουσιάζει ως απλά εμπόδια που πρέπει να ξεπεραστούν, είναι όλα πολύ πραγματικά».
Πώς ακριβώς για παράδειγμα, πρέπει να ερμηνεύσουμε τη σκηνή στην ταινία όπου ο χαρακτήρας του Μπαντέρας μιλάει στον Τόνι για τον Φρανσουά Βατέλ, τον σεφ του Λουδοβίκου XIV, ο οποίος αυτοκτόνησε από ντροπή όταν δεν έφτασαν τα βασικά συστατικά για ένα συμπόσιο; (Δεν υπάρχει στο βιβλίο, αν και ο Μπουρντέν το ανέφερε σε συνεντεύξεις ως παράδειγμα ακραίας τελειομανίας).
Η σκηνή αυτή υπάρχει πιθανώς σιωπηρά για να αναγνωρίσει τη σπαρακτική μοίρα του Μπουρντέν. Φαίνεται κάπως παράταιρη.
Όσο για τον ίδιο τον Σέσα, ο Τζόνσον του δίνει πολλές λήψεις όπου φαίνεται σιωπηλά συντετριμμένος ή με πονοκέφαλο από το μεθύσι, συχνά με μαυρισμένο μάτι. Κατά κάποιον τρόπο, ο Τόνι είναι ο συγγραφέας, ο αφηγητής που απλώς παρατηρεί τα πάντα με απαισιόδοξη ματιά, αλλά για συγγραφέα δεν έχει μερικές φορές πολλά να πει για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται.
«Υπάρχει μια ωραία υποστήριξη από τους Ριτς Σόμερ και Νταγκμάρα Ντομίντσικ στους ρόλους του Πιερ και της Γκλάντις, των γονιών του Τόνι, ενώ ο Μπαντέρας διαθέτει πάντα ευγένεια και γοητεία. Ένα γλυκόπικρο πιάτο» καταλήγει ο Peter Bradshaw.
Η ταινία «Tony» βγαίνει στις 7 Αυγούστου στις Η.Π.Α, στις 14 Αυγούστου στο Ηνωμένο Βασίλειο και στις 20 Αυγούστου στην Αυστραλία. Στην Ελλάδα δεν έχει ακόμα ανακοινωθεί η ημερομηνία προβολής της.
Πηγή: ogdoo.gr