20 από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις μεγάλων δισκογραφικών gaps, με την αναμονή να ξεπερνά σε ορισμένες περιπτώσεις τη δεκαετία.
Υπάρχουν άλμπουμ που τους περιμένεις δύο, τρία, άντε τέσσερα χρόνια. Και υπάρχουν κι εκείνοι που εμφανίζονται όταν έχεις σχεδόν ξεχάσει ότι κάποτε περίμενες καινούργια μουσική από τον συγκεκριμένο καλλιτέχνη.
Στη μουσική άλλωστε, δέκα χρόνια είναι μια ολόκληρη εποχή. Ένα συγκρότημα μπορεί να έχει διαλυθεί και να έχει ξαναενωθεί, μέλη μπορεί να έχουν αποχωρήσει, οι ίδιοι οι καλλιτέχνες να έχουν αλλάξει κατεύθυνση, ενώ ολόκληρο το μουσικό τοπίο γύρω τους να έχει μεταμορφωθεί.
Και ναι, ξέρουμε τι σκέφτεστε: «Μα πώς γίνεται να λείπει ο/η…;». Αυτό είναι μάλλον το αναπόφευκτο πρόβλημα κάθε λίστας. Και ίσως μια καλή αφορμή για κάποιο επόμενο μέρος. Εδώ, λοιπόν, κοιτάμε λίγο χαμηλότερα: από τα 10 έως τα 16+ χρόνια ανάμεσα σε δύο studio albums. Και το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται μόνο στον αριθμό. Πίσω από κάθε μεγάλο gap υπάρχει συνήθως και μια ιστορία…
Sigur Rós — Kveikur (2013) → Átta (2023)
Για τους Sigur Rós, η δεκαετία ανάμεσα στα δύο άλμπουμ δεν ήταν απλώς μια μεγάλη παύση. Μεσολάβησαν αλλαγές στη σύνθεση, παράλληλες δουλειές και μια περίοδος κατά την οποία το συγκρότημα έμοιαζε να λειτουργεί περισσότερο σαν κάτι που περίμενε την κατάλληλη στιγμή για να ξαναβρεί τη μορφή του.
Το Átta κυκλοφόρησε το 2023 ως η πρώτη νέα studio δουλειά τους σε δέκα χρόνια και βρήκε τους Ισλανδούς σε μια πιο λιτή, εσωστρεφή και συναισθηματικά άμεση εκδοχή του ήχου τους. Η ίδια η μπάντα το περιέγραψε ως το πιο προσωπικό της άλμπουμ μέχρι τότε.
Can — Can (1979) → Rite Time (1989)
Εδώ η ιστορία είναι ακόμη πιο παράξενη, γιατί το Rite Time δεν ηχογραφήθηκε το 1989. Οι βασικές sessions πραγματοποιήθηκαν ήδη από τον Δεκέμβριο του 1986, ενώ ακολούθησαν μίξεις και επεξεργασία μέχρι την κυκλοφορία του το 1989.
Και υπάρχει ένας ακόμη λόγος που η επιστροφή έχει ενδιαφέρον: στο άλμπουμ επέστρεψε ο Malcolm Mooney, ο αρχικός τραγουδιστής των Can, ο οποίος είχε φύγει από το συγκρότημα ήδη από το 1970. Το αποτέλεσμα ήταν τελικά το τελευταίο studio album στην ιστορία των Can.
Faithless — The Dance (2010) → All Blessed (2020)
Το The Dance έμοιαζε τότε σχεδόν με αποχαιρετισμό. Δέκα χρόνια αργότερα, οι Faithless επέστρεψαν με το All Blessed, αλλά όχι ακριβώς όπως τους θυμόμασταν.
Ο Maxi Jazz δεν συμμετείχε στο άλμπουμ, με το συγκρότημα να περνά σε μια νέα φάση με διαφορετικούς τραγουδιστές και συνεργάτες. Στις σημειώσεις του άλμπουμ ο Jazz ευχαριστείται για το ότι «παρέδωσε τη σκυτάλη». Ήταν επομένως μια επιστροφή που δεν προσπάθησε να προσποιηθεί ότι ο χρόνος δεν είχε περάσει.
Peaches — Rub (2015) → No Lube So Rude (2026)
Η περίπτωση της Peaches είναι ίσως η πιο σύγχρονη της λίστας και έχει μια ενδιαφέρουσα ιδιαιτερότητα: η επιστροφή της δεν μοιάζει καθόλου με προσπάθεια νοσταλγίας.
Το No Lube So Rude κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 2026, περισσότερο από δέκα χρόνια μετά το Rub, και παραμένει απόλυτα πιστό στην προκλητική, queer και electro-punk αισθητική που έχει κάνει την Peaches ξεχωριστή. Η παραγωγή έγινε από την ίδια και τους The Squirt Deluxe, ενώ η επιστροφή συνοδεύτηκε από ένα ιδιαίτερα explicit οπτικό σύμπαν.
Limp Bizkit — Gold Cobra (2011) → Still Sucks (2021)
Στην περίπτωση των Limp Bizkit, τα δέκα χρόνια δεν ήταν ακριβώς μια συνειδητή καλλιτεχνική παύση. Ήταν περισσότερο μια ατελείωτη διαδικασία προσπαθειών, αλλαγών και εγκαταλειμμένων σχεδίων.
Μετά το Gold Cobra, το συγκρότημα δούλευε επί χρόνια πάνω σε νέο υλικό, με projects που άλλαζαν μορφή και τίτλο. Το Stampede of the Disco Elephants ήταν για μεγάλο διάστημα το περίφημο «επόμενο album» που δεν ερχόταν ποτέ. Υπήρξαν ακόμη και προσπάθειες συνεργασίας με τους Oli Sykes και Jordan Fish των Bring Me The Horizon.
Τελικά, το Still Sucks κυκλοφόρησε το Halloween του 2021, ακριβώς δέκα χρόνια μετά το Gold Cobra.
The Cranberries — Wake Up and Smell the Coffee (2001) → Roses (2012)
Οι Cranberries είχαν ήδη περάσει από μια περίοδο απομάκρυνσης όταν επέστρεψαν με το Roses. Το συγκρότημα είχε σταματήσει τη δραστηριότητά του, η Dolores O’Riordan είχε ακολουθήσει solo πορεία και τα μέλη χρειάστηκαν χρόνο μέχρι να ξαναβρούν κοινό έδαφος.
Το Roses ήρθε τελικά το 2012, μετά την επανένωσή τους και μια νέα περίοδο συνεργασίας. Η επιστροφή δεν ήταν απλώς μια νέα δισκογραφική κυκλοφορία αλλά και η απόδειξη ότι οι Cranberries μπορούσαν να ξαναλειτουργήσουν ως μπάντα.
The Rolling Stones — A Bigger Bang (2005) → Blue & Lonesome (2016)
Οι Rolling Stones δεν εξαφανίστηκαν ποτέ πραγματικά. Αυτό είναι που κάνει το gap ανάμεσα στα δύο albums κάπως παράδοξο. Οι συναυλίες, οι περιοδείες και οι επανεκδόσεις συνέχισαν κανονικά, αλλά ένα καινούργιο studio album χρειάστηκε έντεκα χρόνια.
Και όταν τελικά ήρθε, δεν ήταν ένας ακόμη δίσκος με καινούργια τραγούδια. Το Blue & Lonesome ήταν ένα ολόκληρο album αφιερωμένο στα blues, αποτελούμενο αποκλειστικά από διασκευές. Ηχογραφήθηκε μάλιστα πολύ γρήγορα, μέσα σε λίγες ημέρες τον Δεκέμβριο του 2015.
Billy Idol — Cyberpunk (1993) → Devil’s Playground (2005)
Μετά το Cyberpunk, ο Billy Idol μπήκε σε μια μακρά περίοδο χωρίς νέο studio album. Υπήρχε βέβαια ζωντανή δραστηριότητα, συλλογές και εμφανίσεις, αλλά το επόμενο μεγάλο βήμα άργησε περισσότερο από μία δεκαετία.
Το Devil’s Playground κυκλοφόρησε το 2005 και αποτέλεσε την επιστροφή του σε καινούργιο υλικό μετά από πάνω από δέκα χρόνια.
Blur — Think Tank (2003) → The Magic Whip (2015)
Οι Blur είναι από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις όπου το μεγάλο gap έχει ολόκληρη ιστορία από πίσω.
Το Think Tank είχε ήδη καταγραφεί χωρίς την πλήρη παρουσία του Graham Coxon, ενώ ο Damon Albarn είχε αρχίσει να ανοίγει όλο και περισσότερο το πεδίο του με τους Gorillaz, solo albums και άλλα projects. Στο μεταξύ, οι Blur επανενώθηκαν για μεγάλες συναυλίες το 2009 και το 2012, αλλά ένα νέο album δεν φαινόταν δεδομένο.
Και τότε ήρθε το The Magic Whip. Η αρχή του βρίσκεται σε μόλις λίγες ημέρες δουλειάς στο Hong Kong το 2013, όταν μια ακυρωμένη περιοδεία άφησε τα μέλη μαζί χωρίς προγραμματισμένες υποχρεώσεις. Το υλικό έμεινε στην άκρη μέχρι να επιστρέψουν σε αυτό και να το μετατρέψουν τελικά σε ολοκληρωμένο album.
Aphex Twin — Drukqs (2001) → Syro (2014)
Ο Richard D. James δεν ήταν ποτέ ο καλλιτέχνης που θα μπορούσε κανείς να κατηγορήσει ότι βιάζεται. Μετά το Drukqs, ο Aphex Twin παρέμεινε ενεργός μέσα από παλιότερο και αρχειακό υλικό, αλλά ένα νέο κανονικό album δεν ερχόταν.
Το Syro έφτασε το 2014 και η ίδια η επιστροφή έγινε με τον χαρακτηριστικά μυστηριώδη τρόπο που συνοδεύει τον Aphex Twin: ανακοίνωση μέσω ενός περίεργου διαδικτυακού teaser και μιας καμπάνιας που έμοιαζε περισσότερο με ψηφιακό κυνήγι θησαυρού παρά με παραδοσιακή προώθηση album.
Boards of Canada — Tomorrow’s Harvest (2013) → Inferno (2026)
Οι Boards of Canada είναι από τα συγκροτήματα που έχουν κάνει την εξαφάνιση μέρος της ταυτότητάς τους. Μετά το Tomorrow’s Harvest του 2013, η σιωπή κράτησε μέχρι το 2026.
Η επιστροφή τους ήρθε με το Inferno, το οποίο κυκλοφόρησε στις 29 Μαΐου 2026 μέσω της Warp και έγινε το πρώτο studio album τους εδώ και σχεδόν 13 χρόνια.
Και φυσικά δεν θα μπορούσε να γίνει απλά. Προηγήθηκαν VHS κασέτες που έφτασαν σε fans, αφίσες σε διαφορετικές πόλεις και μια μυστηριώδης καμπάνια που κράτησε περίπου έναν μήνα πριν αποκαλυφθεί ο νέος δίσκος.
Swans — Soundtracks for the Blind (1996) → My Father Will Guide Me up a Rope to the Sky (2010)
Εδώ δεν μιλάμε απλώς για μια προσωρινή παύση. Οι Swans είχαν ουσιαστικά κλείσει έναν κύκλο.
Μετά το Soundtracks for the Blind, το συγκρότημα διαλύθηκε και ο Michael Gira ακολούθησε τη δική του πορεία. Η επιστροφή των Swans το 2010 ήταν επομένως κάτι περισσότερο από νέο album: ήταν η επανενεργοποίηση ενός συγκροτήματος που είχε θεωρηθεί τελειωμένο.
Το My Father Will Guide Me up a Rope to the Sky σηματοδότησε την έναρξη της δεύτερης μεγάλης περιόδου των Swans και άνοιξε τον δρόμο για την εντυπωσιακή σειρά albums που ακολούθησε.
Alice in Chains — Alice in Chains (1995) → Black Gives Way to Blue (2009)
Από τις πιο βαριές ιστορίες της λίστας.
Μετά το ομώνυμο album του 1995, οι Alice in Chains έμειναν ανενεργοί ως μπάντα, ενώ ο Layne Staley αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας και εξάρτησης. Ο θάνατός του το 2002 έκανε την επιστροφή του συγκροτήματος να μοιάζει για χρόνια αδύνατη.
Το 2009, όμως, οι Jerry Cantrell, Sean Kinney και Mike Inez επέστρεψαν με τον William DuVall στα φωνητικά και το Black Gives Way to Blue. Το ομώνυμο τραγούδι του album γράφτηκε ως αποχαιρετισμός στον Staley και περιλαμβάνει τον Elton John στο πιάνο.
Δεν ήταν απλώς το επόμενο Alice in Chains album. Ήταν ένας τρόπος για την μπάντα να συνεχίσει χωρίς να προσπαθεί να διαγράψει όσα είχαν συμβεί.
Guns N’ Roses — The Spaghetti Incident? (1993) → Chinese Democracy (2008)
Αν υπάρχει μία περίπτωση που έχει γίνει σχεδόν συνώνυμη με τη λέξη «αναμονή», είναι αυτή.
Το Chinese Democracy χρειάστηκε σχεδόν 15 χρόνια για να φτάσει στα ράφια. Στο μεταξύ, η κλασική σύνθεση των Guns N’ Roses διαλύθηκε σταδιακά, ο Axl Rose έμεινε το κεντρικό πρόσωπο του project και η ηχογράφηση πέρασε από διαφορετικούς μουσικούς, παραγωγούς και εκδοχές.
Το 2008, όταν τελικά κυκλοφόρησε, το γεγονός είχε πάρει διαστάσεις πολιτιστικού ανέκδοτου. Ο Guardian σημείωνε τότε ότι είχαν περάσει σχεδόν 15 χρόνια από το The Spaghetti Incident? και χρησιμοποιούσε την αναμονή ως αφορμή για να καταγράψει όλα όσα είχαν αλλάξει στον κόσμο στο ενδιάμεσο.
Dr. Dre — 2001 (1999) → Compton (2015)
Η ιστορία του Dr. Dre είναι διαφορετική. Για χρόνια υπήρχε ένα album που είχε γίνει σχεδόν μυθικός πριν καν κυκλοφορήσει: το Detox.
Ο Dre μιλούσε επί χρόνια για το album, συνεργάστηκε με τεράστια ονόματα και η κυκλοφορία του αναβαλλόταν ξανά και ξανά. Τελικά το Detox δεν κυκλοφόρησε ποτέ. Αντί γι’ αυτό, το 2015 εμφανίστηκε το Compton, εμπνευσμένο από την παραγωγή της ταινίας Straight Outta Compton και με τον Dre να επιστρέφει στο album format για πρώτη φορά μετά το 1999.
Είναι επομένως ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα όπου το πολυαναμενόμενο «επόμενο album» δεν ήταν τελικά αυτό που περίμενε κανείς.
Leftfield — Rhythm and Stealth (1999) → Alternative Light Source (2015)
Οι Leftfield ήταν ένα από τα σημαντικότερα ονόματα της βρετανικής ηλεκτρονικής σκηνής των ’90s. Μετά το Rhythm and Stealth, όμως, η πορεία τους πάγωσε.
Η επιστροφή ξεκίνησε ουσιαστικά το 2010, ενώ το Alternative Light Source του 2015 ήταν το πρώτο album τους μετά από 16 χρόνια και το πρώτο χωρίς τον Paul Daley.
Η επιστροφή είχε και μια ενδιαφέρουσα συμβολική διάσταση: Ο μουσικός κόσμος στον οποίο είχαν μεγαλουργήσει είχε αλλάξει δραματικά, όμως το album προσπάθησε να αποδείξει ότι οι Leftfield μπορούσαν ακόμη να λειτουργήσουν μέσα σε αυτόν.
Gil Scott-Heron — Spirits (1994) → I’m New Here (2010)
Ίσως η πιο συγκλονιστική ιστορία της λίστας.
Μετά το Spirits του 1994, ο Gil Scott-Heron πέρασε μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδο, με προβλήματα εξάρτησης, νομικές περιπέτειες και φυλάκιση. Για μεγάλο μέρος των επόμενων 16 χρόνων βρισκόταν μακριά από τη μουσική.
Η επιστροφή ήρθε όταν ο Richard Russell της XL Records άρχισε να τον προσεγγίζει ενώ ο Scott-Heron βρισκόταν στη φυλακή. Το I’m New Here δεν προσπάθησε να αναπαράγει τον ήχο της παλιότερης καριέρας του. Ήταν σκοτεινό, μινιμαλιστικό και βαθιά προσωπικό, ένα album επιστροφής από έναν άνθρωπο που είχε περάσει πραγματικά μέσα από μια άλλη ζωή.
Violent Femmes — Freak Magnet (2000) → We Can Do Anything (2016)
Οι Violent Femmes χρειάστηκαν 16 χρόνια για ένα νέο full-length album. Στο ενδιάμεσο υπήρξαν περιοδείες, αλλαγές και διάφορες μικρότερες κυκλοφορίες, αλλά όχι ένα κανονικό studio album.
Το We Can Do Anything κυκλοφόρησε το 2016 και ήταν η πρώτη ολοκληρωμένη studio δουλειά τους από το Freak Magnet του 2000. Στα drums βρέθηκε ο Brian Viglione των Dresden Dolls, ενώ το album αποτέλεσε ουσιαστικά την επιστροφή τους σε πλήρη δισκογραφική δραστηριότητα.
The Cure — 4:13 Dream (2008) → Songs of a Lost World (2024)
Οι Cure δεν σταμάτησαν ποτέ πραγματικά να υπάρχουν, αλλά το επόμενο studio album τους έγινε σχεδόν αστικός μύθος.
Το Songs of a Lost World χρειάστηκε 16 χρόνια μετά το 4:13 Dream. Ο Robert Smith μιλούσε για το project επί χρόνια, ενώ διάφορα σχέδια και εκδοχές του επόμενου album έρχονταν και έφευγαν.
Όταν τελικά κυκλοφόρησε, η πρώτη γεύση ήταν το “Alone”, το πρώτο καινούργιο τραγούδι των Cure μετά από 16 χρόνια. Το κομμάτι αποτέλεσε, σύμφωνα με τον Smith, το σημείο γύρω από το οποίο άρχισε τελικά να αποκτά ξεκάθαρη μορφή ολόκληρο το album.
Kraftwerk — Electric Café (1986) → Tour de France Soundtracks (2003)
Οι Kraftwerk είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση, γιατί στο ενδιάμεσο υπήρξαν επανεκδόσεις, συλλογές και ζωντανή δραστηριότητα, αλλά χρειάστηκε να περάσουν 17 χρόνια μέχρι ένα νέο album με πρωτότυπο studio υλικό.
Το Tour de France Soundtracks κυκλοφόρησε το 2003 και συνδέθηκε με την αγάπη του συγκροτήματος για την ποδηλασία και τον ίδιο τον Tour de France. Η ιδέα είχε τις ρίζες της ήδη από το ομώνυμο single του 1983, δηλαδή είκοσι χρόνια νωρίτερα.
Έτσι, το μεγάλο gap δεν ήταν ακριβώς απουσία. Ήταν περισσότερο μια αργή, σχεδόν εμμονική επιστροφή σε μια ιδέα που οι Kraftwerk είχαν αφήσει να ωριμάζει για χρόνια.
Πηγή: avopolis.gr