Mε DIY attitude μέχρι το κόκαλο, οι Truck Violence επιστρέφουν με νέο άλμπουμ και ένα πολιτικά φορτισμένο πρώτο single.
Οι Truck Violence ανακοίνωσαν την κυκλοφορία του νέου τους άλμπουμ The weathervane is my body, το οποίο αναμένεται στις 26 Ιουνίου 2026 μέσω της The Flenser, της δισκογραφικής που έχει στεγάσει ονόματα όπως οι Chat Pile, Have A Nice Life και Planning For Burial. Το άλμπουμ αποτελεί μια πλήρως εσωτερική παραγωγή, με την ηχογράφηση, τη μίξη αλλά και το οπτικό υλικό να έχουν υλοποιηθεί εξ ολοκλήρου από το ίδιο το συγκρότημα και εδώ το DIY εδώ δεν λειτουργεί σαν στυλ ή branding, αλλά σαν μονόδρομος.
Το πρώτο δείγμα, το “New Jesus”, κυκλοφορεί ήδη συνοδευόμενο από video σε σκηνοθεσία του Kirill Sommer, δίνοντας τον τόνο ενός δίσκου που δεν ενδιαφέρεται να είναι ευχάριστος.
Η ιστορία των Truck Violence ξεκινά σχεδόν αντι-αφηγηματικά: από μια μικρή πόλη 600 κατοίκων στην Alberta, με αποφοίτηση σε τάξη εννέα ατόμων, μέχρι τη μετακόμιση στο Μόντρεαλ στα 17. Ο κιθαρίστας και banjoist Paul Lecours και ο τραγουδιστής-ποιητής Karsyn Henderson είχαν ήδη από τα 15 τους στήσει το δικό τους στούντιο και ραδιοφωνικό σταθμό. Χωρίς σκηνή, χωρίς βιομηχανία, χωρίς «πώς γίνεται αυτό». Μόνο με την ιδέα ότι πρέπει να γίνει.
Στο Μόντρεαλ, με την προσθήκη των Chris Clegg (μπάσο) και Thomas Hart (κρουστά), το σχήμα άρχισε να αποκτά μορφή, αντλώντας επιρροές από punk, shoegaze και sludge, αλλά κυρίως από τη διαρκή ανάγκη να φτιάξει έναν ήχο που δεν χρωστάει τίποτα σε κανέναν.
Το “New Jesus”, σύμφωνα με τον Henderson, είναι ένα ξέσπασμα απέναντι στην «ξεκάθαρη φασιστική ολίσθηση» που παρατηρείται τόσο στην πολιτική όσο και στην καθημερινή κουλτούρα της εικόνας. Αναφέρεται, μεταξύ άλλων, στις εξελίξεις μετά την 6η Ιανουαρίου και σε ένα περιβάλλον όπου η αλήθεια μοιάζει να έχει χάσει κάθε αξία αν δεν εξυπηρετεί την εξουσία. «Ζούμε σε μια post-truth κουλτούρα», σημειώνει, «όπου η ακρίβεια δεν ανταμείβεται, εκτός αν ενισχύει πολιτικό κεφάλαιο, κάτι που σπάνια συμβαίνει».
Αυτό που τον ανησυχεί περισσότερο όμως, δεν είναι μόνο η άνοδος αυτών των φαινομένων, αλλά η σχεδόν αδιάφορη αποδοχή τους από ένα μέρος της νεότερης γενιάς. «Αν όλα αυτά θεωρούνται φυσικά και αναπόφευκτα, τότε γιατί να μην προσαρμοστείς;» διερωτάται, περιγράφοντας μια επικίνδυνη κανονικοποίηση που, όπως λέει, διαβρώνει τόσο την πολιτική όσο και την τέχνη.
Κάπου εδώ, οι Truck Violence δεν προσπαθούν να σώσουν τον κόσμο. Ούτε να τον εξηγήσουν. Απλώς καταγράφουν τον θόρυβο τη στιγμή που γίνεται κανονικότητα. Και αυτό, συνήθως, είναι πιο ενοχλητικό από οποιαδήποτε απάντηση.
Πηγή: avopolis.gr