«Στην καθημερινή ζωή μου δεν κλαίω και θα εκπλαγείτε αν σας πω ότι κλαίω στον κινηματογράφο…»
Σε μια συνέντευξή της στο W Magazine η Jodie Foster δέχτηκε την ερώτηση: «Ποια ταινία σας κάνει να κλαίτε;». Σε ένα βίντεο η πολυβραβευμένη ηθοποιός μοιράζεται ένα περιστατικό που φαίνεται να της προκαλεί αμηχανία:
«Στην καθημερινή ζωή μου δεν κλαίω και θα εκπλαγείτε αν σας πω ότι κλαίω στον κινηματογράφο. Σαν να είμαι εκεί στο στοιχείο μου. Και ντρέπομαι που πήγα να δω την ταινία “Ghost” και δεν μπορούσα να σταματήσω να κλαίω. Ντρέπομαι λιγάκι γι’ αυτό. Ξέρετε, εκεί είμαι στο στοιχείο μου, στο σκοτάδι. Μάλλον εκεί είναι που μου βγαίνει. Είναι δύσκολο, γιατί δεν συνηθίζω να κλαίω στη ζωή μου».
«Στην καθημερινή ζωή μου δεν κλαίω και θα εκπλαγείτε αν σας πω ότι κλαίω στον κινηματογράφο. Σαν να είμαι εκεί στο στοιχείο μου. Και ντρέπομαι που πήγα να δω την ταινία “Ghost” και δεν μπορούσα να σταματήσω να κλαίω».
Η ταινία στην οποία αναφέρεται είχε κυκλοφορήσει το 1990, σε σκηνοθεσία Jerry Zucker, με τους Patrick Swayze, Demi Moore και Whoopi Goldberg στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Αφηγείται την ιστορία μιας γυναίκας που μετά τη δολοφονία του συντρόφου της απευθύνεται σε ένα μέντιουμ για να έρθει σε επαφή με το πνεύμα του.
Η Foster βραβεύτηκε με Emmy για την πρόσφατη ερμηνεία της στο «True Detective» και με αυτή την αφορμή, αναφέρθηκε στο W Magazine για τα όνειρά μας και το γεγονός ότι δεν έχουν ηλικιακά όρια:
«Άρχισα να ασχολούμαι με την υποκριτική στα τρία χρόνια μου. Έκανα διαφημίσεις, τηλεόραση και όλα τα σχετικά. Έκανα την πρώτη μου ταινία, νομίζω, στα έξι.
Υπάρχουν διάφορες μεταβάσεις που συμβαίνουν καθώς μεγαλώνεις, σε όλη τη διάρκεια της ζωής σου. Η μεγαλύτερη ήταν πιστεύω, όταν αποφοίτησα και ενηλικιώθηκα ως ηθοποιός, δηλαδή η δουλειά που έκανα μεταξύ 16 και 22 ετών. Συνήθως αυτή είναι η πιο παράξενη φάση, όταν τα περισσότερα παιδιά ηθοποιοί σταματούν να ασχολούνται με την υποκριτική. Αυτό ήταν δύσκολο. Αλλά η μαμά μου μού έλεγε συνέχεια: “Mέχρι τα σαράντα σου θα έχεις σταματήσει να δουλεύεις. Δούλεψε λοιπόν τώρα όσο περισσότερο μπορείς, γιατί μέχρι τα 40 σου θα έχουν τελειώσει όλα. Αυτό δεν συνέβη.
Τα πενήντα είναι αλλόκοτα για έναν ηθοποιό και ειδικά για μια ηθοποιό. Οι άλλοι δεν ξέρουν τι να σε κάνουν, ούτε εσύ δεν ξέρεις τι να κάνεις τον εαυτό σου. Αναρωτιέσαι ποια είναι η επαφή σου με τον κόσμο, απλά προσπαθείς να ανταγωνιστείς το παρελθόν σου και με αυτό που ήσουν παλιά και ξαφνικά τα εξήντα είναι απλά, ό,τι καλύτερο σου συμβαίνει.
Συνειδητοποιείς ξαφνικά ότι δεν σε νοιάζουν όλα τα πράγματα που σε ένοιαζαν στα πενήντα σου και συμμετέχεις στη δουλειά εστιάζοντας στους χαρακτήρες σου. Και έχεις ένα είδος ικανοποίησης. Είσαι, κατά κάποιον τρόπο, ο σοφός στο δωμάτιο. Είναι πολύ πιο διασκεδαστικό από όλα όσα έχω κάνει».
Πηγή: ogdoo.gr