Στις αρχές της δεκαετίας του 2000 η Triumph είχε βάλει στόχο να μπει δυναμικά στον πόλεμο των hyperbike, αμφισβητώντας την κυριαρχία των ιαπωνικών κατασκευαστών.
Το φιλόδοξο project, γνωστό εσωτερικά με την κωδική ονομασία A13HC και αργότερα ως Hurricane 1300, προοριζόταν να αποτελέσει την πιο γρήγορη μοτοσυκλέτα που είχε κατασκευάσει ποτέ η βρετανική εταιρεία.
Η ύπαρξή του αποκαλύφθηκε το 2003, όταν δημοσιογράφοι της βρετανικής MCN εντόπισαν ένα πρωτότυπο έξω από τις εγκαταστάσεις της Triumph, παρκαρισμένο δίπλα σε ένα Kawasaki ZX-12R. Η σύγκριση μόνο τυχαία δεν ήταν.
Η εποχή εκείνη χαρακτηριζόταν από τον έντονο ανταγωνισμό ανάμεσα στους κατασκευαστές για τον τίτλο της ταχύτερης μοτοσυκλέτας παραγωγής. Η Suzuki Hayabusa είχε ήδη ταράξει τα νερά με τελική που ξεπερνούσε τα 300 χλμ./ώρα, ενώ η Kawasaki απάντησε με το ZX-12R, το οποίο άγγιζε τα 320 χλμ./ώρα. Η Triumph ήθελε να κάνει το επόμενο βήμα και να σπάσει το φράγμα των 200 μιλίων την ώρα, δηλαδή των 322 χλμ./ώρα.
Για να το πετύχει, εξέλιξε έναν τετρακύλινδρο σε σειρά κινητήρα 1.275 κ.εκ. με στόχο ισχύ κοντά στους 180 ίππους. Παράλληλα, οι μηχανικοί έδωσαν τεράστια έμφαση στην αεροδυναμική. Το επιθετικό φέρινγκ, το ειδικά σχεδιασμένο εμπρός φτερό και οι εξατμίσεις κάτω από τη σέλα είχαν στόχο τη βελτιστοποίηση της ροής του αέρα στις πολύ υψηλές ταχύτητες. Το πακέτο συμπλήρωνε ένα μονόμπρατσο ψαλίδι, στοιχείο που ενίσχυε τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της μοτοσυκλέτας.
Ωστόσο, η ιστορία δεν είχε αίσιο τέλος. Τον Οκτώβριο του 2003 η Triumph αποφάσισε να εγκαταλείψει το πρόγραμμα, έχοντας ήδη επενδύσει περίπου 4 εκατομμύρια λίρες.
Η απόφαση συνέπεσε με το τέλος της περίφημης «μάχης της τελικής». Μετά τη συμφωνία των κατασκευαστών να περιορίσουν τις μοτοσυκλέτες παραγωγής στα 300 χλμ./ώρα, η αναζήτηση της απόλυτης τελικής έπαψε να αποτελεί προτεραιότητα. Οι εταιρείες στράφηκαν στη βελτίωση της οδικής συμπεριφοράς, της ασφάλειας και της συνολικής εμπειρίας οδήγησης.
Έτσι, το Hurricane 1300 πέρασε στην ιστορία ως ένα από τα πιο ενδιαφέροντα «χαμένα» projects της Triumph και ίσως η βρετανική απάντηση στη Hayabusa που δεν είδαμε ποτέ.
Πηγή: 2wo.gr