Υπάρχουν τραγούδια που οι fans δεν θα βαρεθούν ποτέ να ακούν, ακόμη κι αν οι δημιουργοί τους έχουν προχωρήσει προ πολλού σε άλλα μουσικά μονοπάτια. Το “High And Dry” είναι ένα από αυτά. Για τον Thom Yorke, ωστόσο, η σχέση με μία από τις πιο αναγνωρίσιμες στιγμές των Radiohead είναι αρκετά διαφορετική. Σε μια νέα συζήτηση με τον Harry Styles για το Rolling Stone, ο Βρετανός μουσικός παραδέχτηκε ότι εύχεται να μην είχε γράψει ποτέ το συγκεκριμένο τραγούδι.
Η κουβέντα ξεκίνησε από τον τρόπο με τον οποίο ο Yorke αντιλαμβάνεται σήμερα τη σύνθεση. Ο ίδιος έχει απομακρυνθεί από την παραδοσιακή εικόνα του τραγουδοποιού που κάθεται με μια κιθάρα και γράφει ένα κομμάτι γύρω από τη φωνή και τους στίχους. Αντίθετα, αντιμετωπίζει τη φωνή ως ένα ακόμη όργανο μέσα σε μια ευρύτερη ηχητική κατασκευή, όπου η παραγωγή και η συνολική ατμόσφαιρα παίζουν καθοριστικό ρόλο.
Ο Styles έφερε ως παράδειγμα το “High And Dry”, από το δεύτερο άλμπουμ των Radiohead, “The Bends” του 1995, παρατηρώντας ότι πρόκειται για ένα πιο συμβατικό τραγούδι, βασισμένο στη φωνή και στην ακουστική κιθάρα. Η απάντηση του Yorke ήταν αποστομωτική: χαρακτήρισε το κομμάτι ως την περίπτωση «ενός τύπου με μια ακουστική κιθάρα που τραγουδά το τραγούδι του» και πρόσθεσε ότι θα ήθελε να μην το είχε γράψει, διευκρινίζοντας πάντως πως δεν υπάρχει κάτι κακό με αυτό.
Το “High And Dry” κυκλοφόρησε μέσα από το “The Bends”, έναν δίσκο που βοήθησε τους Radiohead να ξεφύγουν από την εικόνα του συγκροτήματος της μίας επιτυχίας, μετά το “Creep”. Το τραγούδι έφτασε στο Νο.17 του βρετανικού singles chart και παραμένει ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα κομμάτια της πρώιμης περιόδου τους.
Η στάση του Yorke δεν σημαίνει απαραίτητα ότι απορρίπτει τη μουσική αξία του “High And Dry”. Περισσότερο αποκαλύπτει την απόσταση που μπορεί να δημιουργηθεί ανάμεσα σε ένα τραγούδι και στον άνθρωπο που το έγραψε, όταν εκείνος εξελίσσεται και αναζητά διαφορετικούς τρόπους έκφρασης. Ο ίδιος εξήγησε ότι δεν ακούει συχνά singer-songwriters, προτιμώντας παλιότερη folk μουσική, μουσική για κινηματογράφο και ηλεκτρονικούς ήχους.
Δεν είναι άλλωστε, η πρώτη φορά που ο Yorke εκφράζει την ανάγκη να αφήνει πίσω του προηγούμενες δημιουργικές περιόδους. Στην ίδια συζήτηση με τον Styles αναφέρθηκε και στο “OK Computer” του 1997, αποκαλύπτοντας ότι είχε ήδη κουραστεί από τα τραγούδια του άλμπουμ όταν αυτό κυκλοφόρησε. Όταν έμαθε ότι το συγκρότημα έπρεπε να περιοδεύσει για δύο χρόνια, είπε πως παρακάλεσε τη διοίκησή του να τον αφήσει να προχωρήσει παρακάτω.
Για έναν καλλιτέχνη που έχει συνδέσει το όνομά του με τη διαρκή αναζήτηση και την ηχητική ανατροπή, η ανάγκη να απομακρύνεται από το παρελθόν του μοιάζει σχεδόν αναπόσπαστο κομμάτι της δημιουργικής διαδικασίας. Το παράδοξο είναι ότι ένα τραγούδι από το οποίο ο ίδιος θα προτιμούσε να είχε απομακρυνθεί εξακολουθεί να βρίσκει το κοινό του, τρεις δεκαετίες μετά την κυκλοφορία του.
Πηγή: avopolis.gr