Το Σαββατόβραδο της 12ης Σεπτεμβρίου δεν ήταν απλά η ιδανική έναρξη της φετινής συναυλιακής σεζόν. Ήταν μια χρονομηχανή που ταξίδεψε το κοινό στα μεταλλικά ’90s, με το δεύτερο Rock Hard Festival Greece να προσφέρει μεγάλες συναυλιακές συγκινήσεις, από καλλιτέχνες και γκρουπ που άφησαν ένα σαφές μουσικό στίγμα εκείνη την περίοδο. Οι εκπρόσωποι της Γενιάς Χ που έζησαν από κοντά την άνθιση του είδους κατά τη δεκαετία του ’90 έδωσαν δυναμικά το «παρών» σε μια συνάντηση της «παλιάς φρουράς» με αρκετούς νέους εκπροσώπους, σε μια σύμπραξη ιστορικών ονομάτων όπως ο Frank Blackfire, ο Blaze Bayley, ο Udo Dirkschneider και οι αγαπημένοι Βραζιλιάνοι Angra. Οι Έλληνες Dreamlord ζέσταναν το κοινό που άρχισε να μαζεύεται από νωρίς το απόγευμα στην Τεχνόπολη, δίνοντας τη σκυτάλη σε μια εξέχουσα μορφή του γερμανικού ήχου και του τευτονικού thrash (κείμενο: Μπάμπης Καλογιάννης).
Ο Frank Blackfire επιμένει. Με τον Tom Angelripper των Sodom να ανακοινώνει πέρυσι την προσωρινή παύση του γκρουπ από τις περιοδείες, ο Γερμανός κιθαρίστας συνεχίζει να ανεβαίνει στη σκηνή, τιμώντας την πλούσια κληρονομιά του στον γερμανικό ήχο. Με επιλογές από Sodom (κυρίως) αλλά και το πέρασμά του από τους Kreator, ο Blackfire χάρισε στο κοινό ένα 40λεπτο ατόφιου thrash, κλείνοντας με το Ausgebombt, όπου και ουσιαστικά άρχισε το πάρτι στις πρώτες σειρές του φεστιβάλ. Μια ιδανική αρχή που έδωσε τη συνέχειά της στον αγαπημένο Blaze Bayley, τον άνθρωπο που στα ’90s ανέλαβε μια από τις πιο δύσκολες αποστολές στη μουσική ιστορία, αυτή της αντικατάστασης του Bruce Dickinson στους Maiden. Ευχαριστώντας συνεχώς το κοινό και όντας ιδιαίτερα ταπεινός και συνεσταλμένος, ο Bayley και το συγκρότημά του χάρισαν στιγμές νοσταλγίας από τα άλμπουμ με τα οποία αρκετός κόσμος πρωτοήρθε σε επαφή με τους Βρετανούς πρωτοπόρους, με τραγούδια τα οποία μέχρι και σήμερα χτυπάνε ευαίσθητες χορδές στους 45+ οπαδούς του ήχου. Με ένα εξαιρετικό “The Clansman” να αποτελεί το highlight της εμφάνισής του, ο Blaze αποχαιρετά μέσα σε αποθέωση, έχοντας εξασφαλισμένη και σαφή τη θέση του στην καρδιά των fans, αλλά και στην ιστορία του ήχου γενικότερα.
Καθώς βράδιαζε, ο κόσμος που πλέον είχε δώσει δυναμικό «παρών» στην Τεχνόπολη μοιράστηκε στα διάφορα happenings που συμπλήρωναν το εξαιρετικό line up της δεύτερης ημέρας του Rock Hard Festival Greece. Από τους πάγκους με το merchandise μέχρι τα υπαίθρια μπαρ με τη συνεχή κατανάλωση, καθώς κυρίως και στη μεγάλη ουρά για τα signing sessions, όπου καταφέραμε και είδαμε μετά από πολύ καιρό τον Kiko Loureiro με τους υπόλοιπους Angra. Ο συγκεκριμένος ήχος είχε πάντοτε ανεπτυγμένη την αίσθηση και την έννοια της κοινότητας, με τις “παλιοσειρές” να δίνουν τον ρυθμό περιμένοντας να ακούσουν για άλλη μια φορά τα τραγούδια που τις μεγάλωσαν. Ανάμεσα στα οποία φυσικά θα ξεχώριζαν αυτό το βράδυ οι ύμνοι των θρύλων Accept. Με τον Udo Dirkschneider να αποδίδει ένα χορταστικό setlist από επιτυχίες των Γερμανών, καμαρώνοντας την ίδια στιγμή τον γιο του Sven στα τύμπανα και στη γενικότερη εποπτεία της μπάντας. Οι πέντε μουσικοί χάρισαν ουκ ολίγες στιγμές νοσταλγίας στους φανατικούς των Accept και όχι μόνο, με hits όπως τα Breaker, Fast as a Shark, Midnight Mover και Princess of the Dawn να είναι λίγα μόνο από τα highlights της εμφάνισής τους. Μιας εμφάνισης-εγγύηση, μιας ώρας που αποτέλεσε το καλύτερο προοίμιο για το κυρίως πιάτο της βραδιάς. Με το Holy Land των Angra να έχει κλείσει πλέον 30 χρόνια ύπαρξης και να απολαμβάνει το status ενός από τα σπουδαιότερα κομψοτεχνήματα στην ιστορία του ήχου.
Με τον δίσκο να έχει την τιμητική του αλλά και τον Kiko Loureiro (μετά την επιτυχημένη παρουσία στους Megadeth) να ενώνεται εκ νέου με τον παλιό συνοδοιπόρο του Rafael Bittencourt και τους υπόλοιπους, δίνοντας την απόλυτη νοσταλγική νότα σε μια έτσι κι αλλιώς εξαιρετική βραδιά. Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο Loureiro έδειχνε να τα απολαμβάνει σε πολύ μεγάλο βαθμό, όντας υπερκινητικός, χαμογελαστός, επιδιδόμενος ενίοτε σε ένα ανελέητο headbanging. Και μπορεί το γκρουπ να ξεκίνησε με το ιστορικό Carry On από τον πρώτο δίσκο, ωστόσο σύντομα ο δίσκος που αγαπήθηκε όσο λίγοι στα 90s απλώθηκε μπροστά με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Με εξαιρετικά φωνητικά από τον “φρέσκο” Alirio Netto, ο οποίος τραγούδησε τα μέρη του αδικοχαμένου Andre Matos με μαεστρία, ακούσαμε ξανά ύμνους όπως τα Nothing to Say, Carolina IV, Make Believe κ.ά. Όπως τότε στα τέλη της δεκαετίας του 90, όπου οι Angra φάνταζαν ό,τι πιο ελπιδοφόρο για τη metal σκηνή, όταν και μια σειρά από κακές επιλογές τους οδήγησε σε αλλαγές μελών και απώλεια του momentum τους. Η νοσταλγική βραδιά έκλεισε με το εξαιρετικό Nova Era, στο κλείσιμο ενός εξαιρετικού διημέρου που για μια ακόμα φορά κράτησε ψηλά τον πήχη για τα metal φεστιβάλ (και όχι μόνο) στη χώρα μας.
Don’t let me go
Away across the sea
It may be much more wide
Than what it seems to be
Πηγή: athensvoice.gr