Τριάντα χρόνια μετά την πρεμιέρα της η ταινία του Ρένου Χαραλαμπίδη «No Bugdet Story», που αποτέλεσε σημείο αναφοράς για το ελληνικό ανεξάρτητο σινεμά της δεκαετίας του ’90, ξαναβγαίνει, από τις 5 Μαρτίου, στους κινηματογράφους, σε επετειακή επανέκδοση, με καινούργια όμως μουσική.
Τον Αύγουστο του 1996 ολοκληρώθηκαν τα γυρίσματα μιας ταινίας που άφησε δυνατά την σφραγίδα της στο ελληνικό σινεμά αλλά και σε μια ολόκληρη εποχή της δεκαετίας του ‘90. Το ασπρόμαυρο «No Bugdet Story», ενός 26χρονου τότε σκηνοθέτη, εξυμνήθηκε από το VARIETY, ουσιαστικά εγκαινιάζοντας το «Ελληνικό Ανεξάρτητο Σινεμά».
Κι, όμως, σύμφωνα με τον δημιουργό της η ταινία δεν είχε ολοκληρωθεί. Έπρεπε να περάσουν 30 χρόνια για να βρει την μουσική της. Όπως χαρακτηριστικά λέει ο σκηνοθέτης: «Η ταινία όλα αυτά τα χρόνια ήταν για εμένα μια εκκρεμότητα. ‘Έπρεπε να αποκτήσει δική της μουσική, μιας και όταν είχε βγει στις αίθουσες είχα κάνει μουσική επιμέλεια από γνωστές μελωδίες που με συγκινούσαν. Είχα αρχίσει να συνθέτω από τότε τα βασικά μουσικά θέματα αλλά οι ελλείψεις μου μου σαν μουσικός δεν μου επέτρεψαν να κάνω αυτό που μου ζητούσε η ταινία. Σήμερα όμως μπορώ με χαρά και υπερηφάνεια να υπογράφω το soundtrack.»
Αξίζει να σημειωθεί πως είναι η μοναδική περίπτωση, τουλάχιστον στην Ελλάδα που κινηματογραφική ταινία ξαναπαρουσιάζεται με διαφορετική μουσική.
Ένας νεαρός άνδρας, ο Ειρηναίος, περιπλανιέται στην Αθήνα της δεκαετίας του ’90, παγιδευμένος ανάμεσα στη φαντασίωση ότι είναι σκηνοθέτης και στην πεζή πραγματικότητα της επιβίωσης. Ονειρεύεται να γυρίσει μια «ποιητική, διαστημική» ταινία απόλυτα προσωπικής έκφρασης, αλλά γύρω του όλα μοιάζουν να συνωμοτούν εναντίον του: η έλλειψη χρημάτων, οι αμήχανες ανθρώπινες σχέσεις, οι μικροδουλειές, οι φίλοι που έχουν παραιτηθεί, οι παραγωγοί που δεν απαντούν.
Καθώς προσπαθεί να βρει χρηματοδότηση, μπλέκεται σε αλλεπάλληλες συναντήσεις, αποτυχημένα ραντεβού, σουρεαλιστικές στιγμές και καθημερινά επεισόδια που oscillate ανάμεσα στο κωμικό και το υπαρξιακό. Η ερωτική του ζωή είναι εξίσου ασταθής, με σχέσεις που γεννιούνται και σβήνουν χωρίς σαφή κατεύθυνση, ενώ η ίδια η πόλη λειτουργεί σαν σκηνικό μιας συνεχούς αναμονής: τίποτα δεν συμβαίνει ακριβώς όπως το φαντάζεται, αλλά όλα αφήνουν μικρά ίχνη αυτογνωσίας.
Σιγά-σιγά γίνεται φανερό ότι το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι η ταινία που θέλει να γυρίσει, αλλά η σύγκρουση ανάμεσα στο όνειρο και στην πραγματικότητα. Ο Ειρηναίος καλείται να αποφασίσει αν θα συνεχίσει να κυνηγά μια ιδεατή καλλιτεχνική ταυτότητα ή αν θα αποδεχτεί τον εαυτό του όπως είναι, με τις αδυναμίες, τις ματαιώσεις και τις μικρές του νίκες.
Γυρισμένο ασπρόμαυρο, με έντονη DIY αισθητική και αυτοσαρκαστικό χιούμορ, το «No Budget Story» λειτουργεί ταυτόχρονα ως ρομαντική κωμωδία, ως πορτρέτο μιας γενιάς δημιουργών χωρίς πόρους και ως προσωπική εξομολόγηση για τη διαδικασία του να κάνεις σινεμά όταν δεν έχεις τίποτα άλλο πέρα από επιμονή και φαντασία. Είναι μια ταινία για την ανάγκη της έκφρασης, για τον φόβο της αποτυχίας και για εκείνη τη λεπτή γραμμή όπου το όνειρο συναντά τη ζωή.
Πηγή: ogdoo.gr