Release Athens: Πέντε γυναίκες φωτογράφοι μιλάνε για τη στιγμή που αποθανάτισαν σπουδαίες γυναίκες καλλιτέχνιδες και frontwomen που έγραψαν τη δική τους ιστορία στο φεστιβάλ.
Μια καλή φωτογραφία βοηθά τη μνήμη να επιστρέφει σε χαρούμενες στιγμές. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για μια συναυλία. Εκεί που οι στιγμές που ζούμε είναι από καλές έως αξέχαστες. Όπως αυτές που έχουμε απολαύσεις στο Release Athens που φέτος κλείνει 10 χρόνια ζωής.
Ζητήσαμε, με αφορμή και τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρας της Γυναίκας, από πέντε γυναίκες φωτογράφους που έχουν επισκεφτεί δεκάδες φορές το pit της Πλατείας Νερού, να επιλέξουν και να περιγράψουν τις γυναίκες θαύμασε ο φακός τους στη σκηνή του φεστιβάλ, περιγράφοντας όπως μπορούν το συναίσθημα, που εξ ορισμού, είναι σχεδόν αδύνατο να περιγραφεί. Να «ακουστεί» ξανά η φωνή της μέσω της φωτογραφίας τους.
Αφροδίτη Ζαγγανά
Η φωτογραφία για μένα δεν είναι απλώς μια εικόνα· είναι τρόπος να μεταφέρω αυτό που βλέπω και, κυρίως, αυτό που νιώθω. Με τη μηχανή στο χέρι, σε κάθε κλικ προσπαθώ να αιχμαλωτίσω τον ρυθμό, τη ζωντάνια, τη χαρά και την ένταση που γεμίζουν τον χώρο. Να κρατήσω τον παλμό του φεστιβάλ, την έξαψη της στιγμής και τη μαγεία που νιώθεις μόνο όταν βρίσκεσαι εκεί. Και είναι αυτός ο παλμός, η ζωντάνια και η στιγμή που κάνουν το Release Athens μοναδικό.
Ιωάννα Κίτρου
Στο περσινό Release Athens Festival, η εμφάνιση των Boy Harsher πλαισιώθηκε από retro visuals στο background τα οποία απογείωσαν την ατμόσφαιρα πάνω στο stage και βοήθησαν αρκετά στην απομόνωση των silhouettes μέσα στο κάδρο με την δημιουργία χρωματικών αντιθέσεων. Η γοητεία της Jae Matthews ωστόσο, μπορεί να αποτυπωθεί αβίαστα στον φακό ανεξαρτήτως φωτισμού. Το έντονο βλέμμα της που πολλές φορές μοιάζει να αναζητά κάποιο eye contact ανάμεσα στο κοινό, οι νωχελικές κινήσεις της και οι εκφράσεις της μαγνητίζουν όχι μόνο τους fans αλλά και την κάμερα. Η παρουσία της ήταν τόσο κυρίαρχη πάνω στην σκηνή που πραγματικά δυσκολεύτηκα στο να μην εστιάζω αποκλειστικά πάνω της. Θα ήθελα πολύ να μπορούσα με κάποιο τρόπο να είχα αποτυπώσει στις λήψεις μου και τα σκοτεινά, υπόγεια, βγαλμένα από ταινία τρόμου vibes της μουσικής τους. Προς το παρόν, θα ταυτιστώ απόλυτα με την επιλογή του Damien Leone να ντύσει με το κομμάτι τους PAIN την σκηνή του Halloween party στο Terrifier2.
– I see you, I see danger –
Αλεξάνδρα Κατσαρού
Στο photopit βιώνεις πολλά. Το στρίμωγμα για να πετύχεις τη γωνία που χρειάζεσαι, η ένταση, τα έντονα συναισθήματα σε κάθε φωτογράφιση, η αναπάντεχη και συνεχής εναλλαγή εικόνων… είναι συγκλονιστική εμπειρία. Μια μαγική περιπέτεια όπου, με μια μικρή σου κίνηση, αποτυπώνεις τη στιγμή που δεν θα υπάρξει ποτέ ξανά. Δημιουργικότητα και αδρεναλίνη. Είναι ακριβώς αυτό: μέσα από τον φακό σου απαθανατίζεις το συναίσθημα, την κίνηση του artist, μεταφέρεις τον ήχο, τον ρυθμό του stage. Η φωτογραφία σου ακούγεται.
Αναστασία Παπαδάκη
Το να έχεις την ευκαιρία να φωτογραφίζεις θηλυκές παρουσίες σε συναυλίες προσωπικά μου προκαλεί τόσο χαρά όσο και άγχος, αφού θέλω οι λήψεις μου να τις κολακεύουν. Ωστόσο η πανύψηλη κυοφορούσα Floor Jansen και η εκρηκτική Tatiana Shmayluk δεν με δυσκόλεψαν σε αυτό, αφού η καθεμιά τους έφερε την προσωπικότητα της στη σκηνή του Release Athens, χαρίζοντάς μου κάποια πολύ δυνατά πορτραίτα.
Πένυ Σωτηροπούλου
Εδώ και χρόνια ήθελα να φωτογραφίσω την Aurora Aksnes. Από την πρώτη φορά που άκουσα το Eve of Destruction των Chemical Brothers, ένα κομμάτι που τότε έπαιζε στο κεφάλι μου ασταμάτητα, στη λούπα για μήνες. Κάπου εκεί γεννήθηκε η επιθυμία να δω από κοντά τη ξανθιά Νορβηγίδα «νεράιδα» που υφαίνει σκανδιναβικούς ύμνους πάνω σε ηλεκτρονικά beats. Το καλοκαίρι του 2025, στο Release Athens Festival, αυτή η επιθυμία έγινε πραγματικότητα. Όμως αυτό που με σημάδεψε δεν ήταν μόνο η μουσική ή η καθηλωτική σκηνική της παρουσία. Ήταν η δύναμη που μπορεί να γεννηθεί όταν μια γυναίκα στέκεται μόνη της απέναντι στον κόσμο. Χωρίς θόρυβο, χωρίς πανοπλία. Ξυπόλυτη με όπλο μόνο τη φωνή της. Αντίσταση, ευαλωτότητα, οργή και φως μαζί.
Πηγή: athensvoice.gr