Μετά τη σαρωτική επιτυχία του ντεμπούτου της, η Raye επιστρέφει με έναν τολμηρό και πολυεπίπεδο άλμπουμ, αφήνοντας πίσω τις «συνταγές» και δοκιμάζοντας τα όρια της σύγχρονης ποπ.
Πριν από λίγα χρόνια, η Ρέιτσελ Αγκάθα Κιν, γνωστή ως Raye, πήρε μια απόφαση που καθόρισε την καριέρα της: Απομακρύνθηκε από τη δισκογραφική που την κρατούσε εγκλωβισμένη σε ασφαλή αλλά άχρωμα dance κομμάτια. Η ίδια δεν δίσταζε να τα αποκαλεί «βαρετά». Η ρήξη αυτή δεν ήταν απλώς επαγγελματική, ήταν δημιουργική απελευθέρωση.
Το αποτέλεσμα ήρθε με το My 21st Century Blues. Ένα άλμπουμ άμεσο, ειλικρινές και βαθιά προσωπικό, που έδειξε ότι η Raye είχε πολύ περισσότερα να πει απ’ όσα της επέτρεπαν μέχρι τότε. Με τραγούδια όπως το Escapism και το Oscar Winning Tears, κατέκτησε έξι Brit Awards, ανάμεσά τους και το σημαντικότερο. Η στιγμή της βράβευσης συνοδεύτηκε από ένα αυθόρμητο ξέσπασμα συγκίνησης.
Η επιτυχία, όμως, φέρνει και βάρος. Η ίδια έχει παραδεχτεί ότι για ένα διάστημα δεν μπορούσε να γράψει χωρίς να απορρίπτει τα πάντα. Η αμφιβολία δεν εξαφανίστηκε, απλώς μετατοπίστηκε. Πλέον, όπως λέει, η πίεση είναι εσωτερική, όχι επιβεβλημένη.
Αυτή η ψυχολογική ένταση γίνεται ο βασικός άξονας του δεύτερου άλμπουμ της, This Music May Contain Hope, που εξερευνά τον χωρισμό, την ανασφάλεια, την έκθεση στα social media και τις απογοητεύσεις στις σχέσεις.
Μουσικά, η Raye επιλέγει να ξεφύγει από τις νόρμες. Αναζητά έναν ήχο πιο «ζωντανό», με επιρροές από Motown, τζαζ, μπλουζ και soul. Το αποτέλεσμα είναι ένα πολυσύνθετο έργο μεγάλης διάρκειας, γεμάτο εναλλαγές.
Η αρχή γίνεται με το I Will Overcome: Σε ένα βροχερό Παρίσι, με μια δραματική, σχεδόν θεατρική ορχήστρα που θυμίζει τον Στίβεν Σόντχαϊμ. Στη συνέχεια, η αφήγηση μεταφέρεται στο Νότιο Λονδίνο, όπου οι ιστορίες σχέσεων αποκτούν πιο ρεαλιστικό και καθημερινό χαρακτήρα.
Στο Beware… The South London Lover Boy σκιαγραφεί άνδρες χωρίς κατεύθυνση και βάθος, ενώ το Nightingale Lane επιστρέφει στον τόπο του πρώτου της έρωτα, σε μια ήσυχη γειτονιά κοντά στο Clapham.
Στο The WhatsApp Shakespeare, μια ιστορία που ξεκινά με ρομαντικά φωνητικά μηνύματα εξελίσσεται σε απογοήτευση, όταν αποκαλύπτεται ότι δεν είναι η μοναδική «πρωταγωνίστρια». Η μουσική ακολουθεί αυτή τη συναισθηματική ανατροπή, περνώντας από καθαρούς hip-hop ρυθμούς σε μια σκοτεινή, σχεδόν κινηματογραφική κορύφωση.
Το Click Clack Symphony, με τη συμβολή του Χανς Ζίμερ, έρχεται σαν μια ώριμη απάντηση στο Escapism: αυτή τη φορά δεν υπάρχει φυγή ή αυτοκαταστροφή, αλλά μια συνειδητή επιλογή φροντίδας και στήριξης.
Από εκεί και μετά, ο δίσκος αλλάζει διάθεση και ανοίγει προς το φως. Το Life Boat κουβαλά μια αίσθηση ελπίδας, ενώ το Joy -με ξεκάθαρες αναφορές στον Μάικλ Τζάκσον και το Don’t Stop ‘Til You Get Enough- ξεχειλίζει από ενέργεια και ελευθερία.
Το Skin & Bone «συνομιλεί» με το Rock Steady της Αρίθα Φράνκλιν, ενώ στο άλμπουμ δίνει το παρών και ο Αλ Γκριν, ενισχύοντας ακόμη περισσότερο τη soul ταυτότητα του άλμπουμ.
Ανάμεσα στις στιγμές που ξεχωρίζουν είναι το αυτοσαρκαστικό I Hate The Way I Look Today και το Where The Hell Is My Husband, που ήδη σημειώνει τεράστια απήχηση στο Spotify.
Η ερμηνεία της Raye είναι εντυπωσιακή σε όλη τη διάρκεια, με τεχνική ακρίβεια και συναισθηματική ένταση. Ωστόσο, το άλμπουμ δεν είναι «εύκολο»: Είναι πυκνό, υπερφορτωμένο και σε σημεία εξαντλητικό. Κλείνει μάλιστα με εκτενείς «τίτλους τέλους», όπου ευχαριστεί όλους τους συνεργάτες, συμπεριλαμβανομένων των μουσικών της London Symphony Orchestra.
Όσο το ακούς, τόσο αποκαλύπτει τα επίπεδά του. Δεν λειτουργούν όλα το ίδιο καλά, όμως αυτή ακριβώς η ανομοιογένεια είναι μέρος της ταυτότητάς του.
Σε μια εποχή που η ποπ υπακούει σε αλγοριθμικές «συνταγές» και viral λογικές, η Raye επιλέγει το αντίθετο: Να δοκιμάσει, να ξεφύγει, να ρισκάρει.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο ουσιαστικό -και ελπιδοφόρο- αποτύπωμα που αφήνει.
Πηγή: ogdoo.gr