Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 80 ετών ο Αυστραλός Alan Jones, ο πρώτος παγκόσμιος πρωταθλητής της Williams F1, το μακρινό 1980.
«Tο μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει» λέει η παροιμία που επιβεβαιώνεται στην περίπτωση του Alan Jones, καθώς ο πατέρας του, Stan, ήταν ένας από τους καλύτερους οδηγούς αγώνων της γενιάς του. Πρωταθλητής Ταχύτητας Αυστραλίας το 1956 και το 1958 με τη Maserati 250F, έφυγε μόλις στα 51 του χρόνια, όταν ο ταλαντούχος γιος του κατακτούσε στο Silverstone την πρώτη του νίκη στη Formula 3. Πρωταθλητής καρτ στα δεκαπέντε του ο Alan, έφυγε το 1970 για την Ευρώπη. Ακολούθησαν ορισμένα δύσκολα χρόνια στις μικρότερες κατηγορίες, με ανεπιτυχή αποτελέσματα και τραυματισμούς, κατά τα οποία ο Αυστραλός έχτισε τη φήμη του μαχητικού αγωνιστή. Τα επόμενα χρόνια, ο «εκκεντρικός» λόρδος Hesketh, ο άνθρωπος που ανέδειξε τον James Hunt, έδωσε στον Jones την ευκαιρία να βρει μία θέση στην F1, αρχικά στις ομάδες Hill και Surtees.
Το 1977 o θάνατος του Τοm Pryce στο Κyalami τον έφερε στη Shadow, όπου χάρη στον αξιόμαχο χαρακτήρα του και στην αξιοπιστία του Cosworth V8 πήρε στην Αυστρία την πρώτη του νίκη. Κατόπιν, δέχτηκε την πρόταση του Frank Williams να οδηγήσει για την ομάδα του, στην οποία επρόκειτο να δοθούν πακτωλοί δολαρίων από τη Σαουδική Αραβία. Το σενάριο με «ποτάμια από λεφτά» το είχε ξαναπαίξει ο Williams στο παρελθόν για να πείσει τους συνεργάτες του και είχε πολλάκις εκτεθεί. Η απόφαση του Αυστραλού ήταν ένα ρίσκο.
Το 1979, με την εμφάνιση της αεροδυναμικής «FW07», με σχεδιαστική τεχνολογία που εκμεταλλευόταν το φαινόμενο ground effect,έγινε αντιληπτό ότι αυτήν τη φορά ο Frank σοβαρολογούσε. Στο δεύτερο μισό εκείνης της αγωνιστικής περιόδου, οι Williams των Jones και Regazzoni ήταν οι μόνες που κέρδιζαν τις Ferrari των Scheckter και Villeneuve, δείχνοντας τι επρόκειτο να ακολουθήσει. Ο Alan τελείωσε τη χρονιά τρίτος στη βαθμολογία, με τέσσερις νίκες.
Το 1980 με την «FW07B» ήταν το μεγάλο φαβορί για την κατάκτηση του τίτλου των Οδηγών. Με τη Ferrari προσηλωμένη στην εξέλιξη του τούρμπο που θα παρουσίαζε την επόμενη χρονιά και παρά την αντίσταση από τις Ligier και τις Brabham, ο Jones με πέντε νίκες κατέκτησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Οδηγών και ο Frank Williams τον πρώτο του τίτλο στους Κατασκευαστές. Ήταν μια αξέχαστη χρονιά, που θα μπορούσε να επαναληφθεί το 1981, αν ο team mate του στη Williams, Carlos Reutemann, δε διεκδικούσε και εκείνος το πρωτάθλημα (ήταν η τελευταία ευκαιρία για τον άξιο Αργεντινό που έκρινε πως δεν μπορούσε να φερθεί διαφορετικά).
Ο εκρηκτικός Αυστραλός με δύο νίκες τελείωσε τρίτος τη χρονιά και έπειτα αποσύρθηκε από τα Grand Prix, αφήνοντας άναυδο τον Frank (η ανεπιτυχής επιστροφή του την περίοδο 1985-1986 με τη Lola δε μειώνει την αξία του). Για τον αείμνηστο ιδρυτή της Williams, γνωστό για την πεποίθησή του πως «τα αυτοκίνητά του έκαναν τους οδηγούς του πρωταθλητές», ο Alan Jones ήταν μοναδική περίπτωση. Θεωρούσε πως ήταν ο ιδανικός οδηγός για τα μονοθέσιά του και ακόμα και στις τελευταίες του συνεντεύξεις αναρωτιόταν: «Μα γιατί έφυγε; Θα έπαιρνε κι άλλα πρωταθλήματα αν έμενε!».
Πηγή: 4troxoi.gr