Σήμερα τα παιδικά καθίσματα θεωρούνται αυτονόητα. Όμως πριν από 60 χρόνια, η ασφάλεια των παιδιών στο αυτοκίνητο ήταν μια έννοια σχεδόν άγνωστη.
Η εικόνα της οδήγησης με παιδιά στο αυτοκίνητο τη δεκαετία του ’60 διαφέρει δραματικά από ό,τι γνωρίζουμε σήμερα. Τα μικρά επιβαίνοντα κινούνταν ελεύθερα στην καμπίνα, χωρίς ζώνες ή ειδικά καθίσματα, σε μια εποχή όπου η έννοια της παθητικής ασφάλειας βρισκόταν ακόμα στα σπάργανα.
Όπως εξηγεί ο Matt Anderson, επιμελητής μεταφορών στο μουσείο Henry Ford, «δεν είναι ότι οι γονείς δεν νοιάζονταν για τα παιδιά τους, απλώς κανείς δεν είχε ακόμη τη σωστή νοοτροπία γύρω από την ασφάλεια». Η αυτοκινητοβιομηχανία συμμεριζόταν σε μεγάλο βαθμό αυτή τη στάση.
Η αλλαγή ήρθε το 1967, όταν η General Motors άρχισε να προωθεί μαζικά το Child Safety Seat, γνωστό και ως «Love Seat». Δύο χρόνια αργότερα ακολούθησε το Infant Safety Carrier, ειδικά σχεδιασμένο για βρέφη. Αν και η GM δεν εφηύρε πρώτη το παιδικό κάθισμα, η ισχύς της στην αγορά και το εκτεταμένο δίκτυο αντιπροσώπων της έκαναν την ασφάλεια… εμπορικό προϊόν.
Το 1971, η αμερικανική NHTSA θέσπισε για πρώτη φορά προδιαγραφές για τον σχεδιασμό και τη λειτουργία παιδικών καθισμάτων. Παρ’ όλα αυτά, χρειάστηκαν ακόμη επτά χρόνια μέχρι μια Πολιτεία, το Τενεσί, να καταστήσει υποχρεωτική τη χρήση τους. Μέχρι το 1985, και οι 50 Πολιτείες των Η.Π.Α. είχαν υιοθετήσει σχετική νομοθεσία.
Η GM διέκοψε την παραγωγή των Love Seats το 1981, καθώς πλέον υπήρχαν πολλές εναλλακτικές στην αγορά. Ωστόσο, η παρακαταθήκη τους ήταν ήδη δεδομένη: Συνέβαλαν καθοριστικά στη διαμόρφωση μιας νέας κουλτούρας οδικής ασφάλειας.
Πηγή: newsauto.gr