Με το «Tender Loving Care», μια ιστορία για κοινωνικούς λειτουργούς, γερασμένους γονείς και την εξάντληση της φροντίδας, ο Μάικ Λι κυριάρχησε στο 74ο Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν.
Ο Μάικ Λι ήταν ο μεγάλος νικητής του 74ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σαν Σεμπαστιάν. Το «Tender Loving Care» κέρδισε το Χρυσό Κοχύλι Καλύτερης Ταινίας, ο ίδιος ο Λι το Βραβείο της Επιτροπής για το καλύτερο σενάριο, ενώ η Κέιτ Ο’Φλιν μοιράστηκε το Αργυρό Κοχύλι Καλύτερης Πρωταγωνιστικής Ερμηνείας με την Άστα Κάμα Αουγκούστ για το «Growth of the Soil».
Η τριπλή διάκριση αποκτά ιδιαίτερο βάρος επειδή ο 83χρονος Βρετανός σκηνοθέτης έχει ήδη πει ότι είναι «περισσότερο από πιθανό» το «Tender Loving Care» να είναι η τελευταία ταινία που θα σκηνοθετήσει. Δεν το είπε ως επίσημη ανακοίνωση αποχώρησης. Ο Λι εξήγησε στο Σαν Σεμπαστιάν ότι οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει πλέον στην κίνηση κάνουν όλο και πιο απαιτητική τη σωματική δοκιμασία μιας κινηματογραφικής παραγωγής.
Αν το «Tender Loving Care» αποδειχθεί πράγματι η τελευταία του ταινία, ο επίλογος μοιάζει σχεδόν ιδανικός για έναν δημιουργό που πέρασε περισσότερα από πενήντα χρόνια κοιτάζοντας τις μικρές ζωές με την ίδια σοβαρότητα που άλλοι σκηνοθέτες επιφυλάσσουν για τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα. Και η νέα του ταινία επιστρέφει ακριβώς εκεί: στην οικογένεια, στη δουλειά, στα γηρατειά, στη φροντίδα και στους ανθρώπους που προσπαθούν να είναι διαθέσιμοι ο ένας για τον άλλον όταν η καθημερινότητα αρχίζει να γίνεται δύσκολη.
Στο κέντρο της ιστορίας βρίσκονται δύο φίλες που εργάζονται ως κοινωνικές λειτουργοί. Η Έιμι, την οποία υποδύεται η Κέιτ Ο’Φλιν, έχει μόλις βγει από μια μακροχρόνια σχέση και μετακομίζει προσωρινά στο σπίτι της καλύτερής της φίλης, της Ρόζι, που υποδύεται η Άλις Μπέιλι Τζόνσον. Οι δύο γυναίκες περνούν τις εργάσιμες ημέρες τους βοηθώντας ανθρώπους σε ευάλωτη θέση και, όταν τελειώνει η δουλειά, προσπαθούν να βάλουν σε τάξη τις δικές τους ζωές.
Την ίδια στιγμή, οι ηλικιωμένοι γονείς της Έιμι, η Μπέρντι και ο Τζεφ, τους οποίους υποδύονται η Μάριον Μπέιλι και ο Πολ Τζέσον, αρχίζουν να αντιμετωπίζουν τις δικές τους δυσκολίες. Η επαγγελματική φροντίδα και η προσωπική ευθύνη παύουν έτσι να είναι δύο χωριστοί κόσμοι. Η γυναίκα που στη δουλειά της ξέρει πώς να στηρίζει ανθρώπους που βρίσκονται σε ανάγκη έρχεται αντιμέτωπη με ένα πολύ δυσκολότερο ερώτημα: τι συμβαίνει όταν εκείνοι που χρειάζονται βοήθεια είναι οι ίδιοι σου οι γονείς;
Είναι ένα θέμα βαθιά συγγενικό με το σινεμά του Λι. Από το «Life Is Sweet» και τα «Μυστικά και Ψέματα» μέχρι το «Vera Drake», το «Another Year» και τις πρόσφατες «Πικρές Αλήθειες», οι ήρωές του δεν χρειάστηκε ποτέ να κάνουν κάτι εξαιρετικό για να αποκτήσουν κινηματογραφικό βάρος. Μπορεί να αρκεί μια οικογένεια γύρω από ένα τραπέζι, μια δουλειά που δεν βγαίνει, μια σιωπή που κρατά λίγο περισσότερο ή ένα αστείο που αποκαλύπτει περισσότερα απ’ όσα ήθελε εκείνος που το είπε.
Το «Tender Loving Care» συνεχίζει αυτή τη διαδρομή σε χαμηλότερους τόνους. Η φροντίδα δεν παρουσιάζεται ως εξιδανικευμένη αρετή. Είναι δουλειά και κούραση, καθήκον και συνήθεια, αγάπη αλλά και η αδυναμία, μερικές φορές, να κάνεις οτιδήποτε άλλο από το να μείνεις δίπλα σε κάποιον.
Στον πυρήνα της ταινίας βρίσκεται η Κέιτ Ο’Φλιν, την οποία το Σαν Σεμπαστιάν βράβευσε με το Αργυρό Κοχύλι Καλύτερης Πρωταγωνιστικής Ερμηνείας, εξ ημισείας με την Άστα Κάμα Αουγκούστ. Για τον Λι, άλλωστε, η ερμηνεία δεν είναι ποτέ ανεξάρτητη από τον τρόπο με τον οποίο χτίζει τις ταινίες του. Εδώ και δεκαετίες δουλεύει επί μακρόν με τους ηθοποιούς πριν αρχίσουν τα γυρίσματα, αναπτύσσοντας τους χαρακτήρες και τις μεταξύ τους σχέσεις μέσα από πρόβες και αυτοσχεδιασμούς, μέχρι οι άνθρωποι στην οθόνη να μοιάζουν σαν να είχαν ζωή πολύ πριν αρχίσει η ταινία.
Γι’ αυτό έχει ενδιαφέρον και το βραβείο σεναρίου. Το αποτέλεσμα μπορεί να δίνει την αίσθηση του αβίαστου, όμως πίσω του βρίσκεται μία από τις πιο αυστηρές και ιδιαίτερες δημιουργικές μεθόδους του σύγχρονου ευρωπαϊκού κινηματογράφου. Στις ταινίες του Λι, η ανθρώπινη συμπεριφορά δεν μοιάζει να έχει επιβληθεί από το σενάριο στους χαρακτήρες· μοιάζει να έχει προκύψει μέσα από τους ίδιους.
Το Χρυσό Κοχύλι του Σαν Σεμπαστιάν προστίθεται σε μια καριέρα που περιλαμβάνει τον Χρυσό Φοίνικα των Καννών για τα «Μυστικά και Ψέματα», τον Χρυσό Λέοντα της Βενετίας για το «Vera Drake» και επτά υποψηφιότητες για Όσκαρ. Παρ’ όλα αυτά, σε όλη τη διαδρομή του ο Λι παρέμεινε ένας σκηνοθέτης περισσότερο προσηλωμένος στις αμήχανες λεπτομέρειες της καθημερινότητας παρά στο μέγεθος της ίδιας του της φήμης.
Το «Tender Loving Care» δεν μοιάζει πάντως, να έχει κατασκευαστεί ως αποχαιρετισμός. Δεν είναι μια μεγάλη ανακεφαλαίωση της καριέρας του ούτε μια ταινία που ζητά να διαβαστεί ως διαθήκη. Είναι ακόμη μία ιστορία για ανθρώπους που μεγαλώνουν, αποτυγχάνουν, φροντίζουν, χρειάζονται φροντίδα και συνεχίζουν.
Αν αποδειχθεί τελικά η τελευταία ταινία του Μάικ Λι, το Σαν Σεμπαστιάν της έδωσε ήδη έναν επίλογο που ο ίδιος πιθανότατα δεν θα έγραφε ποτέ για τον εαυτό του: Χρυσό Κοχύλι για την ταινία, βραβείο για το σενάριό του και Αργυρό Κοχύλι για την Κέιτ Ο’Φλιν.
Πηγή: ogdoo.gr