Το Send Help («Βοήθεια!») ξεκινά ως μια φαινομενικά ανάλαφρη ιστορία επιβίωσης: Δύο άγνωστοι εγκλωβίζονται σε ένα απομονωμένο περιβάλλον μετά από μια καταστροφή που δεν ενδιαφέρεται να εξηγηθεί πλήρως και σωστά, γιατί το κέντρο βάρους είναι η μεταξύ τους δυναμική. Ο Bradley Preston (Dylan O’Brien), ένας άντρας που νομίζει ότι ελέγχει τα πάντα μέχρι να πάψει να ελέγχει οτιδήποτε, και η Linda Liddle (Rachel McAdams), μια γυναίκα που μοιάζει αρχικά πρακτική και προστατευτική, αναγκάζονται σε μια συμβίωση όπου η ανάγκη γίνεται εξάρτηση και η εξάρτηση κάτι επικίνδυνα κοντινό στον έρωτα.
Η ταινία πατάει έξυπνα πάνω στο μοτίβο «Η κυρία και ο ναύτης»: Δύο άνθρωποι μόνοι απέναντι στο χάος, με τη φύση να λειτουργεί ως τρίτος χαρακτήρας, μέχρι που έρχεται η στροφή. Και τότε η ταινία μεταλλάσσεται σε «Ολέθρια σχέση» σε περιβάλλον «Cannibal Holocaust», με μια ωμότητα που δεν είναι τόσο σωματική όσο ψυχολογική. Οι λάτρεις της «Ολέθριας σχέσης» θα δουν εύκολα την αναγωγή της εμβληματικά τρομακτικής σκηνής με το κουνέλι, εδώ αναβαθμισμένη σε αρουραίο και με πραγματική απειλή τα καλαμπαλίκια του Bradley από τη Linda, που μάλλον τον ερωτεύτηκε χωρίς όρια και χωρίς εγγύηση επιστροφής χρημάτων. Η σκηνή ισορροπεί ανάμεσα στο γέλιο αμηχανίας και στον υπαρξιακό τρόμο: σπάνιος συνδυασμός για αυτό το είδος, που μας παραπέμπει συνειρμικά στον «Πόλεμο των Ρόουζ».
Στο επίπεδο της αποκάλυψης, υπάρχει κάτι από «Το τρίγωνο της θλίψης»: Η καταστροφή λειτουργεί σαν κοινωνικός επιταχυντής. Οι ρόλοι αντιστρέφονται, οι συμβάσεις εξατμίζονται και μένει μόνο το ερώτημα εξουσίας. Ένα από τα κυρίαρχα ερωτήματα που θέτει η ταινία είναι το «Πόσο πέρα από τα καθιερωμένα θα έφτανες για εμένα;». Σε μια καταναγκαστική σχέση συμβίωσης, όπου η επιβίωση μπλέκεται με ερωτικές υπόνοιες, η αγάπη μοιάζει λιγότερο με ρομάντζο και περισσότερο με διαπραγμάτευση ορίων. Και τα όρια, όπως αποδεικνύεται, είναι ελαστικά σαν λάστιχο από κιλότα γιαγιάς: αν κάποιος την τραβήξει πολύ, κάποιος (άλλος;) θα φάει χαστούκι.
Κοινωνικά, το «Βοήθεια!» σχολιάζει, άθελά του, τη σύγχρονη μοναξιά: Δύο άνθρωποι προτιμούν, ή αναγκάζονται να συμβιβαστούν με, μια τοξική εγγύτητα από το απόλυτο κενό. Σε μια εποχή όπου οι σχέσεις συχνά μοιάζουν με «συμβόλαια χρήσης» και «αυστηρούς όρους», η ταινία ρωτά αν η επιβίωση, το «μαζί» ή και τα δύο ταυτόχρονα είναι ανώτερα από την ελευθερία και το «πιο καλή η μοναξιά [από την επιβίωση]». Το άκρως ψυχαγωγικό έργο του Sam Raimi αφήνει ανοιχτό ένα μεγαλύτερο ερώτημα ή, αν θέλετε, απαντά και σε αυτό: Μήπως για να επιστρέψουν οι ερωτικές ιστορίες στις μεγάλες οθόνες, που πλέον όλες σιγοψήνονται στη μετριότητα των πλατφορμών, πρέπει άραγε να φορούν το κοστούμι της εκδίκησης ή της επιβίωσης, μέχρι να πιστέψουμε ξανά στα ρομάντζα χωρίς… να κινδυνεύει κάποιος;
Πηγή: ertnews.gr