Η τεχνική του jump scare αποτελεί ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα εργαλεία τρόμου στην ιστορία του κινηματογράφου, με τις ρίζες της να εντοπίζονται ήδη από το 1925 στην ταινία The Phantom of the Opera στην σκηνή όπου η Christine αφαιρεί τη μάσκα από το πρόσωπο του Eric.
Αυτός που το είχε εξηγήσει καλύτερα ήταν ο Alfred Hitchcock ο οποίος ανέφερε σε συνέντευξή του πως ο πραγματικός τρόμος δεν κρύβεται στο ίδιο το μπαμ αλλά στην αγωνιώδη αναμονή που προηγείται αυτού. Ένα αποτελεσματικό jump-scare, επομένως, κρίνεται από τη δεξιοτεχνία με την οποία ο δημιουργός χτίζει τη σκηνή μέχρι την τελική κλιμάκωση. Η χρήση μιας χαρακτηριστικής απόκοσμης μουσικής, το περιορισμένο οπτικό πεδίο και οι σκιές ενός σκοτεινού δωματίου είναι τα υλικά που προετοιμάζουν τον θεατή για το μεγάλο ξέσπασμα. Αν η εκτέλεση είναι σωστή, η τρομάρα αυτή θα τον συνοδεύει μέχρι τους τίτλους τέλους.
Στο σημερινό άρθρο θα θυμηθούμε μια συγκεκριμένη σκηνή από την ταινία Sinister η οποία σύμφωνα με έρευνα, θεωρείται η τρομακτικότερη όλων των εποχών. Η ταινία του Scott Derrickson καταφέρνει να προσφέρει στον θεατή όλα εκείνα τα στοιχεία που μπορούν να τον κάνουν όχι μόνο να πεταχτεί σαν ελατήριο από την τρομάρα του αλλά και να διατηρήσει μέσα του το αίσθημα τρόμου και ανασφάλειας σε όλη τη διάρκειά της. Βέβαια, ιδιαίτερα αποτελεσματικό αποδεικνύεται και το σεναριακό εύρημα με τα πέντε φιλμ και την παλιά μηχανή προβολής που ανακαλύπτει ο πρωταγωνιστής στη σοφίτα του σπιτιού του.
Περίπου στη μία ώρα προβολής της ταινίας ο πρωταγωνιστής βάζει να δει το φιλμ με τίτλο Lawn Work 86. Εκεί, η κάμερα παρακολουθεί ένα χλοοκοπτικό μέσα στο σκοτάδι, με ελάχιστο φως και σχεδόν απόλυτη σιωπή, ώσπου η ηρεμία διακόπτεται απότομα τη στιγμή που το μηχάνημα περνά πάνω από το κεφάλι ενός μέλους της οικογένειας. Η σκηνή θεωρείται υπόδειγμα ενός αποτελεσματικού jump scare καθώς ο Scott Derrickson χτίζει με υπομονή την ατμόσφαιρα, αξιοποιεί τον ήχο και το σκοτάδι και στην συνέχεια αφήνει τη φαντασία του θεατή να ολοκληρώσει τη φρίκη.
Όπως εξηγεί ο ίδιος ο σκηνοθέτης:
Βλέπεις το χλοοκοπτικό, επικρατεί βαθύ σκοτάδι και δεν μπορείς να διακρίνεις τίποτα γύρω του. Η σκηνή διαρκεί αρκετά, και απλώς νιώθεις ότι κάτι πολύ κακό πρόκειται να συμβεί. Είναι σαν να ξέρεις ότι έρχεται, ότι κάτι πλησιάζει, χωρίς όμως να γνωρίζεις τι ακριβώς. Και όταν τελικά συμβαίνει, παραμένει εξαιρετικά σοκαριστικό. Νομίζω πως η δύναμή της δεν βρίσκεται μόνο στη διάρκεια της κλιμάκωσης και στο σοκ της στιγμής, όταν το χλοοκοπτικό ανασηκώνεται και χτυπά το σώμα, αλλά κυρίως σε αυτό που ενεργοποιεί αμέσως η φαντασία σου. Δεν δείχνουμε το σώμα να κατασπαράσσεται από το μηχάνημα, όμως το βλέπεις καθαρά με το μάτι του νου σου. Δεν μπορείς να το αποφύγεις.
Πηγή: unboxholics.com