Εφεξής τα Σαββατοκύριακα ξέρουμε που θα ανταμώνουμε, που θα γέρνουμε όταν αναλογιζόμαστε «τις κακές συνήθεις» και όταν θέλουμε, σηκώνοντας το ποτήρι ψηλά, να τραγουδήσουμε με την ψυχή μας το «Αγύριστο κεφάλι».
Ο Γενάρης μετρά αντίστροφα. Το ίδιο κάναμε κι εμείς τις τελευταίες μέρες για τις εμφανίσεις του Μίλτου Πασχαλίδη. Σάββατο βράδυ και βρισκόμαστε στο γνωστό και φιλόξενο στέκι του Νέου Κόσμου, αδημονώντας να βιώσουμε τα μοναδικά συναισθήματα που σου γεννούν και σου προκαλούν τα live του μεγάλου καλλιτέχνη. Ο Μίλτος έλειψε στο Αθηναϊκό κοινό και αυτό ήταν κάτι παραπάνω από εμφανές στην χθεσινή πρεμιέρα του στο «σπίτι» του, στον Σταυρό του Νότου. Με «τραγούδια μια σταλιά» και τις «Περσείδες» να στήνουν χορό από τα πρώτα δευτερόλεπτα της εμφάνισης του αγαπημένου τραγουδοποιού στη μουσική σκηνή, η γιορτή ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς. Πέρασαν έξι μήνες από τις επετειακές συναυλίες που έκανε το καλοκαίρι στο θέατρο Βράχων για τα 30 χρόνια στη δισκογραφία και η δίψα του κοινού φάνταζε μεγάλη. Δεν χρειάστηκε καν ζέσταμα και προθέρμανση, ήταν όλοι σαν από καιρό έτοιμοι για αυτό το αντάμωμα (κείμενο: Ειρήνη Ζαβιτσάνου).
Το έχω ξαναγράψει και εξακολουθεί να ισχύει: Κάθε φορά που ακούω live τον Πασχαλίδη, ενώ έχω ακούσει τα τραγούδια του εκατοντάδες φορές, το νέο άκουσμα μοιάζει σαν να είναι το πρώτο. Θαρρείς, στίχοι και μουσική παίρνουν άλλη διάσταση και εσύ αναρωτιέσαι τι είναι αυτό που παραμένει ίδιο και τι είναι αυτό που έχει αλλάξει….
Στην κεντρική σκηνή του κατάμεστου Σταυρού του Νότου,κάτι άστραψε ξαφνικά σαν «Φλασάκι» και αρχίσαμε να μετράμε «Της αγάπης την ουσία», όλοι μαζί: Μίλτος μουσικοί και κοινό , με τον Λαυρέντη να χαμογελά νοερά, κοιτάζοντας μας από ψηλά… Από το πρόγραμμα δεν θα μπορούσαν να λείπουν τραγούδια των αγαπημένων του (μας) Θάνου και του Μητροπάνου. Είναι τότε που ο Μίλτος στρέφει το βλέμμα ψηλά, αλλάζει όψη, αφήνει για λίγο την κιθάρα και χορεύει -το καθιερωμένο πλέον- ζεϊμπέκικο ξεσηκώνοντας όλο το κέντρο.
Ο Μίλτος ζήτησε να κάνουμε ησυχία, όχι για να μας τιμωρήσει, αλλά για να μπορέσουμε να ακούσουμε και να νιώσουμε τα λόγια του τραγουδιού. Ακούσαμε λοιπόν ,για πρώτη φορά μετά την κυκλοφορία που έγινε τον Δεκέμβριο, τον Μίλτο να ερμηνεύει το τραγούδι «Θα μιλήσουν άλλοι». Δισκογραφικά, η ερμηνεία είναι από Γιώργο Νταλάρα και Βασίλη Παπακωνσταντίνου., η μουσική του κομματιού ανήκει στον Μίλτο, ενώ τους στίχους υπογράφει ο κορυφαίος Οδυσσέας Ιωάννου.
Μελωδία, ρυθμός και ένα αφαιρετικό background του μυαλού σε κάνουν να τραμπαλίζεσαι σαν «ακροβάτης» και να ορκίζεσαι ότι πέταξες τα χάδια σου στης λήθης το πηγάδι, προκειμένου να μην τα βρουν νέες αγκαλιές. Φαίνεται σαν μια υπόσχεση στον εαυτό σου, σαν μια αφύσικη ενηλικίωση που πονά γλυκά… Μεταφερθήκαμε στην αλλοτινή εποχή των Χαϊνηδων, κάπου στην Κρήτη και τρυπώσαμε αντάμα σε ένα «καπηλειό». Στη θύμηση εκείνου του παλιού ονείρου που έχει απομείνει, χορτάσαμε τσικουδιά και μελωδίες την ψυχή μας. Μυσταγωγική η ατμόσφαιρα στην «Αρετούσα». Α capella ο αγαπημένος τραγουδοποιός αρχίζει να απαγγέλει στίχους από το κορυφαίο δημιούργημα του Βιντσέζου Κορνάρου και όταν ντύνεται με μουσική, δημιουργείται και προκαλείται η απόλυτη μέθεξη. Καθηλωτικός, συγκινητικός και απέραντα «αληθινός».
Η ώρα της Πηνελόπης έφτασε. Ο παλμός απίστευτος, όλο το κοινό σχεδόν όρθιο μετατρέπει σε ανοιχτή συναυλία την μουσική σκηνή. Είναι το τραγούδι που ταυτίζεσαι, που θες να τραγουδήσεις με όλη τη δύναμη της ψυχής σου και να το αφήσεις να σε παρασύρει. Το τραγούδι που κλείνεις τα μάτια και χορεύεις, προσπαθώντας ίσως να μετατρέψεις εκείνες τις βυθισμένες άγκυρες της ζωής σου, σε βίρα τις άγκυρες και αναλογίζεσαι πόσες βλακείες είπες για να ξεμπερδέψεις. Να ξεμπερδέψεις από πρόσωπα και καταστάσεις που δεν σου ταίριαζαν και δεν ήταν για εσένα…
Ιδιαίτερη μνεία στα κορίτσια της σκηνής την Νίκη Γρανά και την Αντωνία Τσολάκη, που τραγούδησαν κι εκείνες κομμάτια αγαπημένα. Να σταθώ στην ερμηνεία της Νίκης Γρανά στο «Μιλώ για ‘σένα». Εκπληκτική σύνδεση με το κοινό, κάτι που επάξια την συντροφεύει και μας το έχει αποδείξει και από τις καλοκαιρινές της συναυλίες. Εξαιρετικοί όπως πάντα, οι μουσικοί που πλαισιώνουν τον Μίλτο και αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι αυτού του μαγικού τελετουργικύ που μας προσφέρουν σε κάθε live. Ο πολυαγαπημένος Θύμιος Παπαδόπουλος στα πνευστά, ο Πάρις Περυσινάκης σε λύρα και μαντολίνο, ο Γιάννης Μπελώνης στο πιάνο, η Νίκη Γρανά εκτός από το τραγούδι και στο ακορντεόν, η Αντωνία Τσολάκη στο μπάσο και ο Ηλίας Δουμάνης στα τύμπανα.
Πόσοι είναι οι καλλιτέχνες που μπορούν να «σε πάνε πιο μακριά από αυτό που είσαι φτιαγμένος»; Προσωπικά, δε γνωρίζω πολλούς. Ο Μίλτος είναι αδιαμφισβήτητα, ένας από αυτούς. Τα Σαββατοκύριακα, εφεξής ξέρουμε που θα ανταμώνουμε, που θα γέρνουμε όταν αναλογιζόμαστε «τις κακές συνήθεις» και όταν θέλουμε σηκώνοντας το ποτήρι ψηλά, να τραγουδήσουμε με την ψυχή μας το «Αγύριστο κεφάλι».
