Οι αερόσακοι αναβάτη γίνονται πιο προσιτοί και εύχρηστοι. Η πρόκληση πλέον είναι να περάσουν στην καθημερινή συνήθεια του μοτοσυκλετιστή.
Πριν από περίπου μία δεκαετία, η αγορά ενός αερόσακου μοτοσυκλέτας σήμαινε συνήθως υψηλό κόστος και συμβιβασμούς στην άνεση. Σήμερα, ο αναβάτης έχει περισσότερες επιλογές σε γιλέκα και συστήματα ενσωματωμένα στον εξοπλισμό του, με διαφορετικούς τρόπους ενεργοποίησης και εφαρμογές για τον δρόμο, το ταξίδι και την πίστα.


Η εξέλιξη των υλικών, των αισθητήρων και των αλγορίθμων αναγνώρισης ενός ατυχήματος έχει βοηθήσει ιδιαίτερα την ανάπτυξη των ηλεκτρονικά ενεργοποιούμενων αερόσακων. Παράλληλα, συνεχίζεται η εξέλιξη των μηχανικών συστημάτων, τα οποία ενεργοποιούνται μέσω σύνδεσης με τη μοτοσυκλέτα.
Παρά τη διεύρυνση της προσφοράς, η χρήση παραμένει περιορισμένη. Οι ανεπίσημες εκτιμήσεις αναφέρουν ποσοστό χρηστών κάτω από το 1% μεταξύ των ενεργών μοτοσυκλετιστών στην Ιταλία, σε μια δυνητική αγορά πέντε έως έξι εκατομμυρίων χρηστών δικύκλων.

Το βασικό εμπόδιο, σύμφωνα με το ιταλικό μέσο, είναι ότι πολλοί αναβάτες εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν τον αερόσακο ως προαιρετική πολυτέλεια. Η σύγκριση με το κράνος αφορά ακριβώς αυτή την αλλαγή νοοτροπίας. Να θεωρείται η πρόσθετη προστασία μέρος της προετοιμασίας για κάθε διαδρομή.
Χρειάζεται πάντως, προσοχή στις γενικεύσεις. Ο ισχυρισμός ότι «οποιοσδήποτε αερόσακος απορροφά οκτώ έως δέκα φορές περισσότερο από μια προστασία πλάτης» δεν μπορεί να εφαρμόζεται σε όλα τα προϊόντα και σε κάθε περίπτωση πρόσκρουσης. Η αξιολόγηση πρέπει να αφορά το συγκεκριμένο σύστημα, την πιστοποίησή του, τις περιοχές κάλυψης και τις συνθήκες λειτουργίας του.

Οι τιμές ορισμένων επιλογών έχουν υποχωρήσει αισθητά σε σχέση με τα ποσά άνω των 700 ευρώ που συναντούσε ο αγοραστής πριν από λίγα χρόνια. Αυτό διευκολύνει την αγορά, αλλά η αρχική τιμή δεν αρκεί για μια πλήρη σύγκριση. Σημασία έχουν επίσης οι όροι ενεργοποίησης, τυχόν συνδρομή, η διαδικασία επαναφοράς μετά το φούσκωμα και η προβλεπόμενη συντήρηση.
Για τους αερόσακους που ενεργοποιούνται μηχανικά μέσω καλωδίου υπάρχει το πρότυπο EN 1621-4. Δεν καλύπτει με τον ίδιο τρόπο τα αυτόνομα ηλεκτρονικά συστήματα. Αυτό δεν σημαίνει ότι τα τελευταία κυκλοφορούν χωρίς πιστοποίηση: μπορούν να αξιολογούνται με άλλα πρωτόκολλα δοκιμών στο πλαίσιο των απαιτήσεων για μέσα ατομικής προστασίας.

Αναμένεται ειδικό πρότυπο για τους ηλεκτρονικά ενεργοποιούμενους αερόσακους, περίπου μέσα στον επόμενο χρόνο. Πρόκειται για αναμενόμενη εξέλιξη και όχι για ήδη δημοσιευμένη νέα απαίτηση. Κοινές μέθοδοι δοκιμών θα διευκόλυναν τόσο τη σύγκριση προϊόντων όσο και την κατανόηση των επιπέδων προστασίας από τον αγοραστή.
Στη Γαλλία, ασφαλιστικές εταιρείες προσφέρουν κίνητρα και εκπτώσεις που ενθαρρύνουν τη χρήση αερόσακου, σύμφωνα με το δημοσίευμα. Στην Ιταλία συζητούνται επίσης αλλαγές για μεγαλύτερη προστασία των μοτοσυκλετιστών στους αυτοκινητόδρομους.

Η διάδοση του αερόσακου θα εξαρτηθεί από την τιμή, την άνεση και την ευκολία χρήσης, αλλά και από το πόσο κατανοητά εξηγείται στον αναβάτη τι προσφέρει κάθε σύστημα. Η αγορά έχει πλέον περισσότερες επιλογές. Το επόμενο βήμα είναι ο μοτοσυκλετιστής να μπορεί να τις αξιολογήσει και να εντάξει τον εξοπλισμό που επιλέγει στην καθημερινότητά του.
Πηγή: 2wo.gr
