-Πεντακύλινδρος κινητήρας 637 κ.εκ. που περιστρεφόταν μαζί με τον τροχό.
-Χωρίς κιβώτιο ταχυτήτων και συμπλέκτη. Έπρεπε να τη σπρώξεις για να ξεκινήσει.
-Πλαίσιο από πρεσαριστό ατσάλι και σέλα που θύμιζε πολυθρόνα.
-Έφτανε τα 140 χλμ./ώρα και κατέκτησε το γερμανικό πρωτάθλημα το 1924.
Πεντακύλινδρος κινητήρας 637 κ.εκ. που περιστρεφόταν μαζί με τον τροχό
Η τοποθέτηση ενός κινητήρα μέσα στον εμπρός τροχό μιας μοτοσυκλέτας ακούγεται ακόμη και σήμερα σαν μια ακραία ιδέα. Κι όμως, πριν από περισσότερο από έναν αιώνα, μια γερμανική εταιρεία όχι μόνο κατάφερε να την υλοποιήσει, αλλά έβαλε τη συγκεκριμένη μοτοσυκλέτα σε κανονική παραγωγή. Η Megola, που παρουσιάστηκε το 1921, διέθετε έναν πεντακύλινδρο ακτινικό κινητήρα 637 κ.εκ. τοποθετημένο μέσα στον εμπρός τροχό, ο οποίος περιστρεφόταν μαζί του.
Πίσω από αυτή την ασυνήθιστη κατασκευή βρισκόταν ο σχεδιαστής Fritz Cockerell, ο οποίος εμπνεύστηκε από τους περιστροφικούς κινητήρες που χρησιμοποιούνταν στην αεροπορία εκείνης της εποχής. Η ονομασία Megola προέκυψε από τα επώνυμα των τριών βασικών προσώπων του εγχειρήματος: Meixner, Gockerell και Landgraf.
Ο κινητήρας ήταν τετράχρονος, αερόψυκτος, με πέντε κυλίνδρους σε ακτινική διάταξη και πλευρικές βαλβίδες. Η διάμετρος των κυλίνδρων ήταν 52 χλστ. και η διαδρομή των εμβόλων 60 χλστ. ενώ η ισχύς στις ισχυρότερες εκδόσεις έφτανε περίπου τους 14 ίππους.
Το πραγματικά εντυπωσιακό στοιχείο ήταν ο τρόπος λειτουργίας του. Οι κύλινδροι δεν παρέμεναν σταθεροί όπως στους συμβατικούς κινητήρες, αλλά περιστρέφονταν γύρω από τον άξονα του εμπρός τροχού. Έτσι, ολόκληρο το μηχανικό σύνολο αποτελούσε μέρος του περιστρεφόμενου συστήματος.
Χωρίς κιβώτιο ταχυτήτων και συμπλέκτη. Έπρεπε να τη σπρώξεις για να ξεκινήσει
Η Megola δεν διέθετε συμβατικό κιβώτιο ταχυτήτων, συμπλέκτη ή αλυσίδα μετάδοσης. Η κίνηση μεταφερόταν στον εμπρός τροχό μέσω ενός συστήματος επικυκλικών γραναζιών, με σταθερή σχέση μετάδοσης 6:1.
Αυτό σήμαινε ότι όταν ο κινητήρας λειτουργούσε στις 3.600 σ.α.λ., ο εμπρός τροχός περιστρεφόταν περίπου στις 600 σ.α.λ. Η συγκεκριμένη διάταξη περιόριζε την ανάγκη για εξωτερικά εξαρτήματα μετάδοσης, δημιουργούσε όμως ένα σοβαρό πρακτικό πρόβλημα.
Όταν η μοτοσυκλέτα σταματούσε, έσβηνε και ο κινητήρας
Χωρίς συμπλέκτη που να αποσυνδέει τον κινητήρα από τον τροχό, ο αναβάτης δεν μπορούσε να παραμείνει σταματημένος με τον κινητήρα σε λειτουργία. Για να ξεκινήσει ξανά, έπρεπε είτε να σπρώξει τη μοτοσυκλέτα είτε να σηκώσει τον εμπρός τροχό στο ειδικό σταντ και να τον περιστρέψει χειροκίνητα.
Μπορεί η λύση αυτή να λειτουργούσε μηχανικά, αλλά στην καθημερινότητα δημιουργούσε σημαντικούς περιορισμούς, ιδιαίτερα σε δρόμους με συχνές στάσεις.

Πλαίσιο από πρεσαριστό ατσάλι και σέλα που θύμιζε πολυθρόνα
Η διαφορετικότητα της Megola δεν περιοριζόταν στον κινητήρα. Το πλαίσιο κατασκευαζόταν από πρεσαριστά και πριτσινωμένα χαλύβδινα τμήματα, ακολουθώντας μια φιλοσοφία κατασκευής που θύμιζε περισσότερο τα αυτοκίνητα της εποχής.
Η έκδοση Touring διέθετε μια ιδιαίτερα φαρδιά και αναπαυτική σέλα, η οποία έμοιαζε περισσότερο με πολυθρόνα παρά με συμβατική σέλα μοτοσυκλέτας. Οι αναρτήσεις χρησιμοποιούσαν σούστες, προσφέροντας την απαραίτητη ελαστικότητα για τους δρόμους της δεκαετίας του 1920.
Η τοποθέτηση του κινητήρα χαμηλά, μέσα στον εμπρός τροχό, συνέβαλλε στη διατήρηση χαμηλού κέντρου βάρους. Ταυτόχρονα, όμως, συγκέντρωνε σημαντική μάζα στο σύστημα διεύθυνσης, αυξάνοντας την αδράνεια και επηρεάζοντας την απόκριση της εμπρός ανάρτησης.
Ακόμη και η επισκευή ενός σκασμένου ελαστικού απαιτούσε ιδιαίτερη προσέγγιση. Για να αποφεύγεται η αποσυναρμολόγηση του πολύπλοκου συνόλου κινητήρα και τροχού, χρησιμοποιούνταν αεροθάλαμοι ανοικτού τύπου, οι οποίοι μπορούσαν να αντικατασταθούν χωρίς την αφαίρεση της ζάντας.
Έφτανε τα 140 χλμ./ώρα και κατέκτησε το γερμανικό πρωτάθλημα το 1924
Παρά την ασυνήθιστη αρχιτεκτονική της, η Megola δεν ήταν απλώς ένα τεχνολογικό πείραμα. Οι εκδόσεις δρόμου μπορούσαν να αναπτύξουν ταχύτητες από 90 έως 110 χλμ./ώρα, ενώ οι αγωνιστικές εκδόσεις ξεπερνούσαν τα 140 χλμ./ώρα, επιδόσεις ιδιαίτερα εντυπωσιακές για την εποχή.
Η μεγαλύτερη αγωνιστική επιτυχία ήρθε το 1924, όταν ο Toni Bauhofer κατέκτησε τον γερμανικό τίτλο στην κατηγορία άνω των 500 κ.εκ. οδηγώντας μια Megola. Η νίκη αυτή απέδειξε ότι η παράξενη μηχανολογική διάταξη μπορούσε να είναι ανταγωνιστική απέναντι σε μοτοσυκλέτες συμβατικής σχεδίασης.
Συνολικά κατασκευάστηκαν περίπου 2.000 μοτοσυκλέτες, με την παραγωγή να ολοκληρώνεται γύρω στο 1925. Οι οικονομικές δυσκολίες της μεταπολεμικής Γερμανίας, σε συνδυασμό με τους περιορισμούς που δημιουργούσε η απουσία συμπλέκτη και κιβωτίου ταχυτήτων, συνέβαλαν στον τερματισμό του εγχειρήματος.
Σήμερα, η Megola του 1921 παραμένει ένα από τα πιο ιδιαίτερα παραδείγματα μηχανολογικού πειραματισμού στην ιστορία των μοτοσυκλετών. Μια κατασκευή που αμφισβήτησε σχεδόν κάθε καθιερωμένο κανόνα σχεδίασης, κατάφερε να κυκλοφορήσει κανονικά στους δρόμους και έφτασε μέχρι την κατάκτηση αγωνιστικού τίτλου.
Ίσως τελικά το πιο εντυπωσιακό δεν είναι ότι κάποιος σκέφτηκε να βάλει έναν πεντακύλινδρο κινητήρα μέσα σε έναν τροχό, αλλά ότι η ιδέα λειτούργησε τόσο καλά ώστε να κερδίσει αγώνες.
Πηγή: mototriti.gr
