Υπερασπίστηκε το Dopamine Chamber απέναντι σε όσους δυσκολεύονται να αποδεχτούν τις διαφορετικές πλευρές της μπάντας.
Οι Fontaines D.C. δεν είναι πλέον η μπάντα που γνώρισε το κοινό μέσα από το ωμό post-punk των πρώτων χρόνων τους. Και μάλλον αυτό ακριβώς είναι που εξακολουθεί να ενοχλεί ένα κομμάτι του κοινού τους. Το ”Dopamine Chamber”, πέμπτο άλμπουμ της μπάντας που κυκλοφόρησε στις 16 Οκτωβρίου, έχει ήδη ανοίξει αρκετές συζητήσεις γύρω από τη μουσική κατεύθυνση των Ιρλανδών. Αυτή τη φορά, όμως, απέκτησε και έναν ιδιαίτερα γνωστό σύμμαχο.
Η Hayley Williams των Paramore δήλωσε δημόσια τον ενθουσιασμό της για το νέο άλμπουμ, αφήνοντας παράλληλα ένα αρκετά σαφές μήνυμα προς όσους έχουν πρόβλημα με το γεγονός ότι οι Fontaines D.C. αλλάζουν, πειραματίζονται και δεν μένουν προσκολλημένοι σε μία συγκεκριμένη εκδοχή του εαυτού τους.
Σε ανάρτησή της στο Substack, η Williams έγραψε πως το νέο Fontaines D.C. είναι «τόσο καλό», αρκεί να μην είσαι ένας από εκείνους τους ανθρώπους στο διαδίκτυο που αδυνατούν να αντιληφθούν ότι οι σπουδαίες μπάντες αποτελούνται από μουσικούς με πολλές πλευρές και την ικανότητα να κινούνται ανάμεσα σε διαφορετικά στυλ.
Και δεν έμεινε μόνο εκεί. Η τραγουδίστρια αποκάλυψε ότι άκουσε το ”Dopamine Chamber” με αρκετό ενθουσιασμό ώστε να ζηλέψει σχεδόν τη διαδικασία της δημιουργίας του, γράφοντας πως θα ήθελε να είχε γράψει η ίδια ορισμένα από τα ρεφρέν και την ποίηση του δίσκου. Ανάμεσα στα αγαπημένα της κομμάτια ξεχώρισε τα “Demolition” και “Happy For You”.
Η παρέμβασή της έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία το ”Dopamine Chamber” βρίσκεται ήδη στο επίκεντρο μιας συζήτησης που αφορά περισσότερο την ταυτότητα των Fontaines D.C. παρά το αν το άλμπουμ είναι απλώς «καλό» ή «κακό». Από το ”Dogrel” και το ”A Hero’s Death” μέχρι το ”Skinty Fia” και το ”Romance”, η μπάντα έχει περάσει από διαφορετικές φάσεις, με το Romance του 2024 να αποτελεί ίσως τη μεγαλύτερη στροφή της μέχρι σήμερα. Το νέο άλμπουμ πηγαίνει ακόμη παραπέρα, βάζοντας στο προσκήνιο synths, ηλεκτρονικές υφές και μια πιο κινηματογραφική, σκοτεινή αισθητική.
Και αυτή η αλλαγή δεν είναι τυχαία. Το ”Dopamine Chamber” μοιάζει να ενδιαφέρεται λιγότερο για το να αναπαράγει τον ήχο που έκανε τους Fontaines D.C. αγαπητούς και περισσότερο για το τι μπορούν να κάνουν από εδώ και πέρα. Ο ίδιος ο Grian Chatten έχει περιγράψει το άλμπουμ σαν έναν χώρο στον οποίο μπαίνει ο ακροατής, όπου η μπάντα δοκιμάζει διαφορετικά μουσικά και συναισθηματικά ερεθίσματα.
Αυτό εξηγεί και γιατί το άλμπουμ ακούγεται τόσο διαφορετικό. Οι κιθάρες και η post-punk ένταση που χαρακτήρισαν μεγάλο μέρος της πρώιμης περιόδου τους δεν εξαφανίζονται, αλλά πλέον συνυπάρχουν με πιο ψυχρές ηλεκτρονικές υφές, μεγαλύτερες μελωδίες και μια σχεδόν δυστοπική ατμόσφαιρα. Η συνεργασία με τη Rosalía στο “Where Is Gone?” είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας μπάντας που δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τα όρια που θα περίμενε κανείς από αυτήν.
Κάπου εδώ βρίσκεται και το νόημα της παρέμβασης της Williams. Το να έχεις αγαπήσει μια μπάντα για έναν συγκεκριμένο ήχο δεν σημαίνει απαραίτητα ότι πρέπει να θέλεις να την ακούς για πάντα να επαναλαμβάνει τον ίδιο δίσκο. Και οι Fontaines D.C. φαίνεται πως έχουν αποφασίσει να κάνουν ακριβώς το αντίθετο.
Η Williams, πάντως, δεν θα μείνει απλώς στη θέση της ακροάτριας. Την επόμενη χρονιά θα βρεθεί στο πλευρό τους ως support σε μεγάλες συναυλίες τους, μεταξύ άλλων στα δύο shows στο Slane Castle της Ιρλανδίας, ενώ θα συμμετάσχει και στα Laneway shows σε Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία. Στο Slane Castle, το πρόγραμμα περιλαμβάνει επίσης τους Damien Dempsey και Madra Salach.
Με το ”Dopamine Chamber” λοιπόν, οι Fontaines D.C. φαίνεται να βρίσκονται σε εκείνο το ενδιαφέρον σημείο της καριέρας όπου η μεγαλύτερη πρόκληση δεν είναι πλέον να πείσουν τον κόσμο ότι είναι καλοί. Είναι να τον πείσουν ότι δεν πρόκειται να μείνουν ίδιοι.
Και η Hayley Williams τουλάχιστον, φαίνεται πως το έχει ήδη καταλάβει…
Πηγή: avopolis.gr