Ο Νόλαν ξέρει πώς να διχάζει το κοινό με τις ταινίες του και με την «Οδύσσεια» το απογείωσε – Πώς θα αποτυπωθεί στα βραβεία ο τεράστιος διάλογος γύρω από την μεταφορά του ομηρικού έπους.
Μετά τις διθυραμβικές κριτικές που απέσπασε η Οδύσσεια, αρχίζουν να εμφανίζονται οι πρώτες μικρές ρωγμές για τον Κρίστοφερ Νόλαν, καθώς μια μικρή αλλά ηχηρή μερίδα του κοινού φαίνεται να έχει εντελώς διαφορετική άποψη.
Στο Rotten Tomatoes, το πάντα αμφιλεγόμενο site συγκέντρωσης κριτικών καταγράφει ένα επίμονο κύμα αξιολογήσεων με ένα ή ακόμη και μισό αστέρι, με θεατές να χαρακτηρίζουν την ταινία «υπερβολικά βαρετή», «φλύαρη και κακογραμμένη», «μία από τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις του Νόλαν» και -ακόμη πιο σκληρά- να τη συγκρίνουν ακόμη με το «The SpongeBob SquarePants Movie» του 2004.
Φυσικά, οι ταινίες του Νόλαν υπήρξαν ανέκαθεν διχαστικές, ήδη από την επανεφεύρεση του κινηματογραφικού σύμπαντος του Batman το 2005. Ξεκινώντας με το «Batman Begins», ο Νόλαν ένιωσε την ανάγκη να προσδώσει αυθεντικότητα εκεί όπου προηγουμένως δεν θεωρούνταν απαραίτητη και καλώς ή κακώς, έμεινε πιστός σε αυτή τη συνταγή έκτοτε. Μπορεί να υπάρχουν κενά στην πλοκή, όμως η επιστήμη παραμένει πάντα αδιαπέραστη.
Η προσέγγιση αυτή σίγουρα απέδωσε με το «Oppenheimer», το οποίο κέρδισε επτά Όσκαρ σε σύνολο 13 υποψηφιοτήτων, για την απεικόνιση του βασανισμένου «πατέρα» της ατομικής βόμβας.
Ο Νόλαν «φλερτάρει» ήδη με τα Όσκαρ – Σε ποιες κατηγορίες θα κερδίσει έδαφος
Από το «Inception» του 2010 και μετά, ο Νόλαν στοχεύει συνήθως στα μέσα Ιουλίου για τις μεγάλες, πανάκριβες παραγωγές του, μια στρατηγική που έχει αποδειχθεί απρόσμενα αποτελεσματική και για τις οσκαρικές του εκστρατείες.
Ωστόσο, μόλις τρεις ημέρες μετά την κυκλοφορία της Οδύσσειας, δεν είναι ακόμη σαφές αν η επιτυχία του Oppenheimer μπορεί να επαναληφθεί. Ιδίως από τη στιγμή που η Warner Bros έχει προγραμματίσει με ιδιαίτερα προκλητικό τρόπο το εξίσου επικό φινάλε του sci-fi franchise του Denis Villeneuve, «Dune: Part Three», για τις 18 Δεκεμβρίου, σχεδόν πέντε μήνες μετά την κυκλοφορία της «Οδύσσειας».
Αν και οι υποψηφιότητες για Καλύτερη Ταινία και Σκηνοθεσία, όπως και για ήχο, οπτικά εφέ και κοστούμια, μοιάζουν σχεδόν αναπόφευκτες, ακόμη και σε αυτό το πρώιμο στάδιο, ο Νόλαν δεν είχε ποτέ σταθερή σχέση με τις υποκριτικές κατηγορίες. Αυτό ακριβώς ήταν που έκανε τόσο εντυπωσιακή τη σαρωτική πορεία του Oppenheimer, με τις νίκες του Κίλιαν Μέρφι και του Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, αλλά και την υποψηφιότητα της Έμιλι Μπλαντ.
Ωστόσο, με δεδομένο το ιστορικό του Νόλαν -ας μην ξεχνάμε τον αποκλεισμό του Λεονάρντο Ντι Κάπριο από τις υποψηφιότητες για το «Inception»- τίποτα δεν μπορεί να θεωρηθεί απολύτως βέβαιο για την Οδύσσεια, στην οποία ο Ματ Ντέιμον πρωταγωνιστεί ως ο Οδυσσέας.
Παρά τις τρεις υποψηφιότητες που έχει λάβει για την υποκριτική του, ο Ντέιμον κέρδισε το μοναδικό του έως τώρα Όσκαρ για το «Good Will Hunting» του Gus Van Sant, το 1997, όχι για την ερμηνεία του, αλλά για το σενάριο που συνυπέγραψε με τον καλό του φίλο Μπεν Άφλεκ. Αυτό όμως, θα μπορούσε να αποτελέσει ακριβώς το κίνητρο που χρειάζεται για μια νίκη, εφόσον η καμπάνια του διατηρήσει τη δυναμική της.
Ο Οδυσσέας του Ντέιμον, πάντως, δεν είναι ένας παραδοσιακός ήρωας δράσης, παρά τον απειλητικό τόνο των teaser posters της ταινίας, που τον δείχνουν να βαδίζει στη μάχη κρατώντας σπαθί. Στην πραγματικότητα, ο Οδυσσέας μοιάζει περισσότερο με τον J. Robert Oppenheimer: Ένας άνθρωπος βασανισμένος από την ικανότητά του να εξαπολύει βία.
Υπό αυτή την έννοια, η Οδύσσεια είναι μια βαθιά αντιπολεμική ταινία. Και οι εκφράσεις τρόμου του Ντέιμον μέσα στη δίνη της μάχης δεν προσφέρονται ακριβώς για συγκρίσεις με το πιο οσκαρικά «στημένο» ηγετικό ύφος του Μελ Γκίμπσον στο Braveheart.
Είναι η ομολογουμένως κάπως υπερτονισμένη λογοτεχνικότητα της ταινίας -αν όχι η πολιτική της διάσταση- που φαίνεται να ενοχλεί όσους προσελκύστηκαν από το γεμάτο δράση trailer και όχι από το 3.000 ετών ποίημα του Ομήρου.
Μιλώντας για το Χόλιγουντ, η Ακαδημία αγαπά τις μεταμορφώσεις, όμως ο Ντέιμον μάλλον δεν προσφέρει μία τέτοια. Ο Οδυσσέας του είναι σκεπτικός και εσωστρεφής, σε τέτοιο βαθμό που οι Σειρήνες τον προκαλούν με τις ίδιες του τις σκοτεινές σκέψεις: Μήπως τελικά, δεν θέλει πραγματικά να επιστρέψει στην πατρίδα του, έχοντας χάσει την αίσθηση της αυτοεκτίμησης και της ακεραιότητάς του μέσα στη βάρβαρη και σκληρή -αν και όχι ιδιαίτερα ακραία σε επίπεδο βίας- πολιορκία της Τροίας.
Είναι μια επιλογή που λειτουργεί εις βάρος και των δύο άτονων «μαγικών» συναντήσεων του Οδυσσέα, κυρίως με την Κίρκη της Σαμάνθα Μόρτον και την Καλυψώ της Σαρλίζ Θερόν, οι οποίες δεν καταφέρνουν να αποπνεύσουν το απαιτούμενο επίπεδο απειλής.
Αν δεχθούμε ότι ο Ντέιμον θεωρείται σχεδόν βέβαιος για υποψηφιότητα, τότε θα πρέπει να ακολουθήσει και η Αν Χάθαγουεϊ, στον ρόλο της Πηνελόπης. Σε μια εξαιρετικά ισορροπημένη στροφή από την πρόσφατη ερμηνεία της στο «The Devil Wears Prada 2», η Χάθαγουεϊ προσφέρει στην ταινία την τόσο αναγκαία ανθρώπινη διάσταση.
Είναι επίσης ο πιο πειστικός γυναικείος χαρακτήρας που έχει βάλει ποτέ ο Νόλαν στην οθόνη. Ενώ ο Οδυσσέας περιπλανιέται σε ένα ερημονήσι, χαμένος στις σκέψεις του και υπό την επήρεια των φύλλων λωτού, η Πηνελόπη έρχεται αντιμέτωπη με την πραγματικότητα: Να κρατήσει ενωμένη την Ιθάκη, την ώρα που όλα καταρρέουν υπό την απουσία του συζύγου της.
Κάπου εδώ μπαίνει στο κάδρο ο Ρόμπερτ Πάτινσον ως ο απεχθής μνηστήρας Αντίνοος. Ο Πάτινσον διαθέτει ακριβώς εκείνη τη γλοιώδη ποιότητα που κάνει τις σκηνές του με τη Χάθαγουεϊ πραγματικά ανατριχιαστικές, δημιουργώντας ένταση με έναν τρόπο που αρκετές από τις υπόλοιπες συγκρουσιακές σκηνές της ταινίας δεν καταφέρνουν.
Ξεχωριστή μνεία αξίζει επίσης στον σχεδόν αγνώριστο John “Legs” Leguizamo ως τον τυφλό χοιροβοσκό Εύμαιο, ο οποίος ξεχωρίζει με διαφορά σε μια ταινία βυθισμένη στη σοβαροφάνεια, ακόμη και ο πολύπαθος σκύλος του Οδυσσέα, ο Άργος, υπονομεύει με κυνική αυτοσυγκράτηση το μεγάλο συναισθηματικό φινάλε.
Παρ’ όλα αυτά, ο δρόμος προς τα Όσκαρ είναι σχεδόν τόσο μακρύς όσο και το ταξίδι του Οδυσσέα προς την πατρίδα. Και, σε αυτό το στάδιο, οι προβλέψεις δεν είναι τίποτα περισσότερο από διαίσθηση.
«Δεν μπορούμε να ζούμε με οιωνούς και θυσίες», λέει ο Οδυσσέας στους άνδρες του. Θα μπορούσε κάλλιστα να μιλά για τη σεζόν των βραβείων.
Πηγή: ogdoo.gr