Αυτή την εβδομάδα, επιβεβαιώθηκε εκ νέου πως υπάρχουν στιγμές που η μουσικοκριτική μοιάζει να αποκαλύπτει περισσότερα για τις δικές της προκαταλήψεις παρά για τον καλλιτέχνη που βρίσκεται στη σκηνή.
Μία τέτοια στιγμή ίσως ήταν η εμφάνιση του Harry Styles στο φετινό Meltdown Festival. Στις 16 Ιουνίου, ο Βρετανός καλλιτέχνης ανέβηκε στη σκηνή του Royal Festival Hall του Southbank Centre, συνοδευόμενος από την ορχήστρα του Jules Buckley και τη House Gospel Choir, παρουσιάζοντας ένα πρόγραμμα που άφηνε σε δεύτερο πλάνο τα μεγάλα του hits και εστίαζε σε λιγότερο προβεβλημένο υλικό της δισκογραφίας του, αλλά και σε διασκευές.
Η βραδιά είχε ιδιαίτερη σημασία όχι μόνο επειδή πραγματοποιήθηκε εν μέσω του ιστορικού 12ήμερου residency του Styles στο Wembley Stadium, αλλά και επειδή ο ίδιος είχε φέτος την καλλιτεχνική επιμέλεια του Meltdown. Πρόκειται για έναν από τους σημαντικότερους πολιτιστικούς θεσμούς του Ηνωμένου Βασιλείου, όπου κάθε χρόνο ένας καλλιτέχνης αναλαμβάνει να διαμορφώσει το πρόγραμμα και την ταυτότητα του φεστιβάλ. Στο παρελθόν, τον ρόλο αυτό έχουν αναλάβει προσωπικότητες όπως ο David Bowie, η Patti Smith, ο Nick Cave και η Grace Jones.
Οι αντιδράσεις του μουσικού Τύπου την επομένη της συναυλίας υπήρξαν ενθουσιώδεις. Το Rolling Stone UK χαρακτήρισε τη συναυλία «τη σπουδαιότερη σόλο εμφάνιση της καριέρας του Styles», ενώ oι περισσότεροι στάθηκαν στην ερμηνεία του στο “Bridge Over Troubled Water” των Simon & Garfunkel.
Και κάπου εδώ αναρωτιόμαστε: Χρειαζόταν πραγματικά το “Bridge Over Troubled Water” για να αντιληφθούμε τις φωνητικές δυνατότητες του Harry Styles; Χρειαζόταν μία συμφωνική ορχήστρα από πίσω του, για να αναγνωριστεί η ερμηνευτική του αξία, όταν με το «καλημέρα» πριν μια δεκαετία, ο πρώην One Direction μας συστήθηκε σόλο με το “Sign of the Times”; Ένα τραγούδι που αποκάλυπτε από την πρώτη στιγμή το εύρος, την εκφραστικότητα και τη φιλοδοξία της φωνής του.
Δεν είναι βέβαιο ότι ο Harry τραγούδησε καλύτερα στο Royal Festival Hall απ’ ό,τι είχε τραγουδήσει στο ντεμπούτο του. Είναι πιθανότερο ότι τώρα απλώς βρέθηκε σε ένα πλαίσιο που η μουσικοκριτική αναγνωρίζει ευκολότερα ως «σοβαρό». Και αυτή είναι ίσως η διαχρονική κατάρα της pop.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά. Τον Ιούνιο του 1988, ο 25χρονος τότε George Michael δεν είχε τίποτε να αποδείξει. Το Faith ήταν ήδη παγκόσμιο φαινόμενο, χαρίζοντάς του τέσσερα Νο.1 singles στο Billboard Hot 100 και έγραφε ιστορία ως το πρώτο άλμπουμ λευκού σόλο καλλιτέχνη που έφτασε στην κορυφή των Black Albums Charts της Αμερικής. Είχε ήδη κατακτήσει την pop, την soul και το αμερικανικό mainstream, ενώ έτρεχε μία παγκόσμια τουρνέ που ξεπερνούσε σε έσοδα αυτή του Michael Jackson.
Κι όμως, για πολλούς εκείνη τη χρονιά, η στιγμή του “hats off” ήταν η εμφάνιση του Michael στη μεγάλη συναυλία για τα 70ά γενέθλια του Nelson Mandela στο Wembley, όταν ερμήνευσε τρία classics της μαύρης μουσικής, ανάμεσά τους το “Village Ghetto Land” του Stevie Wonder και το “If I Were Your Woman” των Gladys Knight & the Pips. Για τον καλλιτέχνη, που σήμερα θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους ερμηνευτές της γενιάς του, το 1988 χρειαζόταν η επικύρωση μιας ήδη αναγνωρισμένης «μουσικής κληρονομιάς». Σαν να μην αρκούσε η pop από μόνη της.
Ο χρόνος συνήθως αποκαθιστά αυτές τις αδικίες. Μόλις τον περασμένο μήνα, δέκα χρόνια μετά τον θάνατό του, ο George Michael τιμήθηκε με το κορυφαίο βραβείο Fellowship των The Ivors Academy στα Ivor Novello Awards, σε αναγνώριση της συνολικής συνεισφοράς του στη σύνθεση και το τραγούδι αλλά και ως ο μοναδικός καλλιτέχνης στην ιστορία του θεσμού που έχει βραβευτεί τρεις φορές ως “Songwriter of the Year”. (Για τo τρελό crossover της ιστορίας, ας αναφέρουμε πως φέτος το έτερο Fellowship Award στα Ivor Novello απονεμήθηκε στον Thom Yorke, από τον πιο χαριτωμένα κομπλαρισμένο fan του, τον Harry Styles.)
Συμπέρασμα: Η ιστορία, όπως και τα κλισέ, κύκλους κάνουν. Η pop μοιάζει να χρειάζεται να φοράει πάντα τα «ρούχα» κάποιου άλλου μουσικού κόσμου, για να της αναγνωριστεί η αξία που έχει εξαρχής.
Πηγή: avopolis.gr