Μια βραδιά με συναίσθημα, rockabilly ιστορίες και ζωντανή -κυριολεκτικά- σύνδεση με χιλιάδες ανθρώπους.
Το βράδυ του Σαββάτου 13 Ιουνίου, καλεσμένος του Release Athens στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού, ο Κρις Άιζακ, ο εμβληματικός Αμερικανός τραγουδοποιός χάρισε στο αθηναϊκό κοινό μια συναυλία που ξεπέρασε τις δύο ώρες, γεμάτη συναίσθημα, χιούμορ, ωραία απρόβλεπτες στιγμές και φυσικά τις διαχρονικές επιτυχίες που τον έχουν καθιερώσει εδώ και δεκαετίες.
Με φόντο τη φωτισμένη Αθήνα από τον λόφο του Λυκαβηττού, ο Κρις Άιζακ εμφανίστηκε στη σκηνή λίγο μετά το ηλιοβασίλεμα, τις 21:15 και από τα πρώτα λεπτά έδειξε ότι δεν είχε σκοπό να ακολουθήσει ένα αυστηρά προκαθορισμένο πρόγραμμα. Η χαρακτηριστική βελούδινη φωνή του, που εξακολουθεί να ακούγεται αναλλοίωτη στον χρόνο, γέμισε το αμφιθέατρο, μεταφέροντας το κοινό σε εκείνο το μοναδικό κινηματογραφικό σύμπαν που έχει χτίσει μέσα από τη μουσική του.
Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στιγμιότυπα της βραδιάς ήρθε μόλις μετά τα πρώτα τραγούδια, όταν ο Άιζακ πραγματοποίησε τη δική του «άσκηση θάρρους», όπως την αποκάλεσε. Κατέβηκε από τη σκηνή και άρχισε να διασχίζει τις κερκίδες του θεάτρου, τραγουδώντας ανάμεσα στους θεατές. Διένυσε σχεδόν το μισό αμφιθέατρο, αντάλλαξε χειραψίες, χαμόγελα και αστεία, μετατρέποντας τη συναυλία σε μια προσωπική συνάντηση με τους ανθρώπους που είχαν έρθει να τον δουν.
Η άμεση επικοινωνία με το κοινό ήταν άλλωστε ένα από τα μεγάλα ατού της βραδιάς. Με το χαρακτηριστικό του χιούμορ, δεν δίστασε να προειδοποιήσει όσους είχαν αφήσει τα παιδιά τους σε baby sitter πως καλό θα ήταν να ενημερώσουν ότι θα επιστρέψουν αργά στο σπίτι, αφού η συναυλία δεν έδειχνε καμία διάθεση να τελειώσει σύντομα. Και πράγματι, ο Άιζακ επέλεξε να κάνει μια μεγάλη παράκαμψη από το αναμενόμενο setlist, προσθέτοντας τραγούδια και επεκτείνοντας το πρόγραμμα πολύ πέρα από τα συνηθισμένα.
Οι μεγάλες επιτυχίες δεν έλειψαν φυσικά. Στις πρώτες νότες του «Wicked Game», του τραγουδιού που τον καθιέρωσε παγκοσμίως, χιλιάδες κινητά τηλέφωνα φώτισαν το θέατρο, δημιουργώντας μια εικόνα που ταίριαζε απόλυτα στην ατμοσφαιρική αισθητική της μουσικής του. Αντίστοιχες στιγμές αποθέωσης γνώρισαν τα «Blue Hotel», «Somebody’s Crying» και «Baby Did a Bad Bad Thing».
Καθοριστικό ρόλο στην επιτυχία της βραδιάς έπαιξε και η εξαιρετική μπάντα του. Οι Silvertone, το ιστορικό συγκρότημα που συνοδεύει τον Άιζακ εδώ και δεκαετίες και πήρε το όνομά του από την πρώτη του κιθάρα, απέδειξαν γιατί θεωρούνται από τα πιο δεμένα σχήματα της αμερικανικής μουσικής σκηνής. Ο Kenney Dale Johnson στα ντραμς, ο Roly Salley στο μπάσο και ο Hershel Yatovitz στην κιθάρα προσέφεραν εντυπωσιακά παιξίματα, ισορροπώντας ιδανικά ανάμεσα στο rockabilly, το κλασικό rock ’n’ roll και τις κινηματογραφικές μελωδίες που χαρακτηρίζουν το έργο του Άιζακ.
Η συναυλία δεν βασίστηκε μόνο στη νοσταλγία. Αντιθέτως, ανέδειξε έναν καλλιτέχνη που εξακολουθεί να απολαμβάνει τη σκηνή, να επικοινωνεί αυθεντικά και να αντιμετωπίζει το κοινό του όχι ως θεατές αλλά ως συνοδοιπόρους. Ίσως γι’ αυτό μία από τις πιο θερμές στιγμές της βραδιάς ήταν όταν εξέφρασε την επιθυμία του να μην χρειαστεί να περάσουν άλλα 20 ή 30 χρόνια μέχρι να επιστρέψει στην Ελλάδα. Κοιτάζοντας την πόλη να απλώνεται φωτισμένη κάτω από τον Λυκαβηττό, με τον Κρις Άιζακ να τραγουδά για έρωτες, απώλειες και αναμνήσεις, ήταν εύκολο να καταλάβει κανείς γιατί παραμένει μια τόσο ξεχωριστή περίπτωση στην παγκόσμια μουσική σκηνή. Με αισθαντικότητα, χιούμορ, αμεσότητα και μια μπάντα σε εξαιρετική φόρμα, χάρισε στο αθηναϊκό κοινό μια από εκείνες τις συναυλιακές βραδιές που δύσκολα ξεχνιούνται.
Πηγή: athensvoice.gr