Με δύο υβριδικές διασκευές των Lost Bodies και Κτίρια τη Νύχτα, ο LEWNIDAS μετατρέπει τον κρυμμένο Ιλισσό σε μια ονειρική ηχητική διαδρομή όπου η πόλη, η μνήμη και το νερό συνεχίζουν να κυλούν κάτω από την επιφάνεια.
Υπάρχουν ποτάμια που στερεύουν και χάνονται. Και υπάρχουν ποτάμια που συνεχίζουν να κυλούν κάτω από τη μνήμη μιας πόλης, σαν ένα όνειρο που δεν θέλει να τελειώσει.
Στη νέα του διπλή κυκλοφορία, ο LEWNIDAS κατεβαίνει ξανά στα σκοτεινά νερά του Ιλισσού και επιστρέφει σε δύο τραγούδια που μοιάζουν να τον περίμεναν εκεί από καιρό: Τον “Ιλισσό” των Lost Bodies και το “Η Πόλη Απόψε” των Κτίρια τη Νύχτα. Όχι ως απλές διασκευές με τη συμβατική έννοια, αλλά περισσότερο ως υβριδικές ανασκαφές της μνήμης, με τους ίδιους τους δημιουργούς των πρωτότυπων συνθέσεων να συμμετέχουν στη νέα τους ζωή.
Τα δύο κομμάτια ενώνονται σε μια ενιαία κινηματογραφική διαδρομή έντεκα λεπτών. Η κάμερα περιπλανιέται στον υπόγειο Ιλισσό, εκεί όπου η πόλη ακούγεται διαφορετικά. Ανάμεσα σε υγρές σήραγγες, ξεχασμένες αντηχήσεις και θραύσματα φωτός, αναδύονται εικόνες από άλλες εποχές: ένα ανθρωποκυνηγητό στην ανοιχτή κοίτη του ποταμού από τα “Άγρια Νιάτα” του Νίκου Φώσκολου, κολυμβητές μιας Αθήνας που δεν υπάρχει πια, φαντάσματα από δεκαετίες που επιμένουν να επιπλέουν στην επιφάνεια του χρόνου.
Σαν συνέχεια του προηγούμενου έργου του “ILISSIA”, που ακολουθούσε την πορεία του ποταμού πάνω από το έδαφος, η νέα αυτή κυκλοφορία στρέφει το βλέμμα προς τα κάτω. Στο αθέατο τμήμα της διαδρομής, από τον Ταύρο ως την Καλλιθέα και το Φάληρο, εκεί όπου το νερό εξακολουθεί να κινείται κάτω από δρόμους, πολυκατοικίες και καθημερινές διαδρομές.
Μέσα στις ηχογραφήσεις κάπου ακούγονται και οι φωνές παιδιών δημοτικού. Μια σχολική ξενάγηση μετατρέπεται σε ηχητικό αποτύπωμα, σαν μήνυμα που ταξιδεύει μέσα στους υπόγειους αγωγούς της πόλης προς ένα μέλλον που ακόμη δεν έχει γραφτεί.
Ο LEWNIDAS συνεχίζει να αντιμετωπίζει την Αθήνα όχι ως χάρτη αλλά ως οργανισμό. Ως ένα σώμα γεμάτο κρυμμένες αρτηρίες, ξεχασμένα νερά και ιστορίες που δεν έπαψαν ποτέ να κυλούν κάτω από τα πόδια μας. Εκεί όπου η αρχιτεκτονική συναντά τον ήχο, η μνήμη συναντά τη μυθολογία και το υπόγειο ποτάμι μετατρέπεται σε έναν καθρέφτη της ίδιας της πόλης.
Πηγή: avopolis.gr