Τί ακριβώς χρωστάει ένας καλλιτέχνης στο κοινό του; Το απόλυτο sing-along set list ή το δικαίωμά του να μην βαριέται τον εαυτό του και αυτό που δίνει στους fans;
Έχουν διαλυθεί παρέες μετά από συναυλίες. Έχουν ανάψει τρελοί καβγάδες στο δρόμο της επιστροφής, σε tour buses/αεροπλάνα/μετρό/δικάβαλα. Έχουν ανοίξει σεντόνια από beef στα φόρουμ. Και η απάντηση δεν είναι μία. Εκτός αν είσαι ο Sir Paul, έχεις κλείσει τα 83 σου χρόνια και τα 66 από αυτά πάνω στη σκηνή.
Σε ένα πρόσφατο σχόλιό του σε podcast ο McCartney ομολόγησε πως έχουν υπάρξει φορές που σε συναυλίες του Bob Dylan δεν ήξερε καν τι τραγούδι έλεγε ο δεύτερος. Και το ενδιαφέρον δεν είναι ότι “διαφώνησε” με τον Dylan (γιατί δηλώνει θαυμαστής του) άλλα ότι εξέφρασε αυτό που σκέφτονται χιλιάδες fans ανά τον κόσμο όταν πάνε να δουν ζωντανά τους καλλιτέχνες που αγαπούν. Εξήγησε πως όταν πληρώνεις πλέον τεράστια ποσά για να δεις έναν καλλιτέχνη live, υπάρχει μια συγκεκριμένη προσδοκία. Δεν πας απλώς να δεις “ένα πείραμα”. Πας να ζήσεις κάτι που κουβαλάς χρόνια μέσα σου. Κι εκεί ακριβώς θυμήθηκε τον εαυτό του πιτσιρίκι, να μαζεύει χρήματα “for αges” για μια συναυλία και να ξέρει ακριβώς τι προσμονούσε να ακούσει και ζήσει.
Από την άλλη αναγνωρίζει και τη Σχολή του Dylan. O Dylan δεν ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα να γίνει jukebox του ίδιου του εαυτού του. Δεν αντιμετώπισε ποτέ τα classics του σαν μουσειακά εκθέματα που πρέπει να αναπαράγονται με ακρίβεια κάθε βράδυ. Αντιθέτως, εδώ και δεκαετίες στις εμφανίσεις του αλλάζει ρυθμούς, διαλύει μελωδίες, μετακινεί φράσεις, ξαναγράφει grooves πάνω στη σκηνή, και συχνά μετατρέπει folk ύμνους σε παράξενες swamp-blues ή country-noir εκδοχές. Για εκείνον, το τραγούδι είναι κάτι ζωντανό, εύπλαστο, σχεδόν προσωρινό.
Ο McCartney, παραδέχεται πώς μπορεί και να ήθελε κάποτε να γίνει Dylan και να μην είναι ένας “crowd pleaser”. Όμως η αλήθεια είναι πως δεν μπορεί και δεν θέλει. Οι συναυλίες του λειτουργούν σχεδόν σαν συλλογική τελετουργία μνήμης. Ο κόσμος δεν πηγαίνει μόνο για να ακούσει τραγούδια, πηγαίνει για να ξαναζήσει κομμάτια της ζωής του.
Και κάπως έτσι, το αιώνιο δίλημμα ανάμεσα στην καλλιτεχνική ελευθερία και στη συναισθηματική προσδοκία του κοινού καλά κρατεί…
Και τελικά και οι δύο legends δίκιο έχουν (αν και δεν τρελαινόμαστε να κάνουμε τους ”ισαποστάκηδες” εδώ μέσα).
Πηγή: avopolis.gr