Η Anna Calvi επιστρέφει με ερωτήματα για την ταυτότητα, την αγάπη και τη μεταμόρφωση, πλαισιωμένη από εμβληματικές φωνές και ωμή ένταση.
Η ιστορία ξεκινά κάπου ανάμεσα σε ένα στούντιο και σε ένα παιδικό δωμάτιο. Η Anna Calvi στέκεται στη μέση, σαν να κρατά δύο ζωές στο ίδιο σώμα. Από τη μία, η μουσικός που έμαθε να μιλά με παραμορφωμένες κιθάρες και νεύρο. Από την άλλη, ο άνθρωπος που ξαφνικά συνειδητοποιεί ότι ο χρόνος δεν είναι πια δικός του και αυτό είναι λίγο τρομακτικό, αλλά και λυτρωτικό.
Το νέο της EP λέγεται Is This All There Is? και η ερώτηση δεν είναι ρητορική. Είναι σχεδόν απελπισμένη. Τέσσερα κομμάτια σαν τέσσερις εξομολογήσεις, που ανοίγουν έναν κύκλο (τον πρώτο μιας τριλογίας) όπου η ταυτότητα δεν είναι κάτι σταθερό, αλλά κάτι που λιώνει, ξαναχτίζεται, ερωτεύεται και ξανασπάει. Σαν να κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να μην είσαι σίγουρος ποιος από τους δύο θα σου χαμογελάσει πίσω.
Στο “God’s Lonely Man”, συμμετέχει ο Iggy Pop (ακούστε το παρακάτω) μπαίνει σαν παλιός προφήτης με σκισμένο σακάκι. Μαζί με την Calvi ανταλλάσσουν στίχους πάνω σε βιομηχανικό ρυθμό και ωμές κιθάρες, σαν δύο φωνές που συναντιούνται σε ένα άδειο εργοστάσιο μετά τα μεσάνυχτα. «I wanna be somebody tonight». Η μοναξιά του Θεού εδώ ακούγεται μεταφυσική, ανθρώπινη, σχεδόν ταπεινή.
Και μετά, η αφήγηση ανοίγει. Η Laurie Anderson ψιθυρίζει μέσα από τα κυκλώματα του “Computer Love”, ο Perfume Genius επιστρέφει στη σκοτεινή τρυφερότητα του “I See A Darkness”, ο Matt Berninger δανείζει τη φωνή του στον τίτλο, σαν κουρασμένος αφηγητής που ξέρει ότι οι ερωτήσεις δεν ζητούν πάντα απαντήσεις. Όλοι τους λειτουργούν σαν πρόσωπα στο ίδιο όνειρο… ή στον ίδιο εφιάλτη.
Στον πυρήνα όμως υπάρχει ένα παιδί. Η μητρότητα δεν εμφανίζεται εδώ σαν γλυκιά σωτηρία, αλλά σαν βίαιη μετατόπιση. Τίποτα δεν μπορεί πια να θεωρηθεί δεδομένο. Κάθε επιλογή βαραίνει. Κάθε μέρα γίνεται ηθικό ζήτημα. Πώς ζεις σωστά; Πώς αγαπάς χωρίς να κρύβεσαι; Πώς συνεχίζεις να είσαι καλλιτέχνης όταν η ζωή σου ζητάει κάτι πιο απλό και πιο αδυσώπητο;
Is this all there is? Είναι η στιγμή που σταματάς, κοιτάς γύρω σου, και παραδέχεσαι ότι ίσως (ίσως) να υπάρχει κάτι ακόμη. Και ότι το να το ψάχνεις, με όλο τον φόβο και την ωμότητα που αυτό συνεπάγεται, είναι η μόνη τίμια επιλογή.
Πηγή: avopolis.gr