Ο Bob Weir, ιδρυτικό μέλος των Grateful Dead, έφυγε στα 78 του, αφήνοντας πίσω του έξι δεκαετίες μουσικής, αυτοσχεδιασμού και ζωντανής αμερικανικής αντικουλτούρας.
Ο Bob Weir δεν ήταν απλά ο rhythm guitarist των Grateful Dead, αλλά ο άνθρωπος που κράτησε τον παλμό όταν όλα γύρω διαλύονταν στον αυτοσχεδιασμό, το σταθερό χέρι μέσα στο χάος, η φωνή που δεν ζητούσε πρωταγωνιστικό ρόλο αλλά έδινε χώρο στη συλλογική έκσταση. Στις 10 Ιανουαρίου, στα 78 του, έκλεισε ήσυχα έναν κύκλο έξι δεκαετιών μουσικής περιπλάνησης, αφήνοντας πίσω του κάτι πολύ πιο ανθεκτικό από τη βιογραφία: Έναν τρόπο να είσαι μέσα στη μουσική χωρίς να την κατέχεις.
Γεννημένος στο Σαν Φρανσίσκο το 1947, συνίδρυσε τους Grateful Dead στα 17 του, πλάι στον Jerry Garcia, τον Phil Lesh, τον Bill Kreutzmann και τον Ron Pigpen McKernan. Μαζί έχτισαν ένα ζωντανό μύθο: Συναυλίες-μαραθώνιους, setlists που άλλαζαν σαν τον καιρό, αυτοσχεδιασμούς που έμοιαζαν περισσότερο με συλλογική τελετουργία παρά με rock show. Πάνω από 2.000 εμφανίσεις, μια ολόκληρη γενιά Deadheads, και μια βαθιά χαραγμένη παρουσία στην αμερικανική αντικουλτούρα των ’60s, μέχρι το 1995 και την απώλεια του Garcia.
Ο Weir δεν αναζήτησε πότε τη νοσταλγία. Συνέχισε να κουβαλά τη φωτιά των Grateful Dead αλλιώς: The Other Ones, The Dead, Furthur, RatDog, Bobby Weir & Wolf Bros, και πιο πρόσφατα οι Dead & Company. Τον Ιούνιο του 2025, στο Royal Albert Hall, ξαναφαντάστηκε το ρεπερτόριο των Dead με τη Royal Philharmonic Orchestra, σαν να ήθελε να πει ότι η μουσική, αν είναι αληθινή, αντέχει να αλλάζει ρούχα χωρίς να χάνει το σώμα της.
Η ασθένεια δεν τον απομάκρυνε από τη σκηνή. Διαγνώστηκε με καρκίνο το καλοκαίρι του 2025, ξεκίνησε θεραπεία και λίγες εβδομάδες μετά, επέστρεψε για τις τελευταίες δημόσιες εμφανίσεις του στο Golden Gate Park, σε έναν εορτασμό 60 χρόνων των Grateful Dead. Έφυγε όπως έζησε: Με αξιοπρέπεια, χωρίς στόμφο, μέσα στη μουσική.
Τα λόγια όσων τον αποχαιρέτησαν λένε λίγα μπροστά σε όλα όσα άφησε. Ο Trey Anastasio μίλησε για έναν γλυκό, ευγενικό φίλο. Ο Don Was θύμισε ότι «the music will never stop». Ο Billy Corgan έγραψε απλά: «God bless Bob Weir». Και στη Νέα Υόρκη, το Empire State Building φωτίστηκε με tie-dye, σαν μια σιωπηλή υπόκλιση.