Αποκαλύπτει τι είναι μύθος και τι πραγματικότητα.
Ένας πρώην άνθρωπος του οργανωμένου εγκλήματος επιλέγει γνωστές σκηνές από ταινίες και σειρές και τις συγκρίνει με όσα έζησε ο ίδιος, ξεκαθαρίζοντας φυσικά ότι πολλές από αυτές είναι συνειδητά φτιαγμένες με υπερβολή για λόγους αφήγησης, ρυθμού και δραματουργίας και δεν στοχεύουν στον απόλυτο ρεαλισμό.
Χρησιμοποιεί ως παραδείγματα σκηνές από το Goodfellas, το The Godfather, το Donnie Brasco, το The Irishman και το Killing Them Softly, αλλά και από τηλεοπτικές σειρές και σατιρικές παραγωγές, ώστε να αναδείξει με συγκεκριμένα παραδείγματα πού η κινηματογραφική αφήγηση υπηρετεί το θέαμα και πού πλησιάζει τη σκληρή, καθημερινή πραγματικότητα του οργανωμένου εγκλήματος.
Παρακάτω οι σκηνές από ταινίες και σειρές που σχολιάζει.
Goodfellas
Εξηγεί ότι η ένταση, ο εκφοβισμός και η συνεχής απειλή αποδίδονται σωστά όμως, συγκεκριμένες σκηνές δολοφονιών είναι ξεκάθαρα κινηματογραφικές καθώς θεωρεί απίθανο να παραμένει κάποιος στον χώρο που είναι έτοιμος κάποιος να δολοφονηθεί (όπως για παράδειγμα στο μπαρ που δολοφονείται ο Billy Batts), να συζητά αλλά και να ανταλλάσσει ατάκες και έπειτα να εκτελεί τον στόχο του, τονίζοντας ότι στην πραγματικότητα το χτύπημα ήταν άμεσο, σύντομο και ακολουθούσε πάντα η εξαφάνιση του όπλου, το οποίο δεν έμενε ποτέ στον τόπο του εγκλήματος.
The Godfather
Αναγνωρίζει ότι η βασική δομή της μαφίας και η ύπαρξη της Commission αποδίδονται σχετικά πιστά, όμως υπογραμμίζει ότι πολλές αποφάσεις και συναντήσεις παρουσιάζονται με υπερβολικό ρομαντισμό ενώ δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στο ζήτημα των ναρκωτικών, καθώς οι βαριές ποινές μπορούσαν να οδηγήσουν ανθρώπους στη συνεργασία με τις αρχές, κάτι που εξηγεί γιατί το θέμα θεωρούνταν τόσο επικίνδυνο.
Donnie Brasco
Βρίσκει υψηλό βαθμό ακρίβειας στον τρόπο που παρουσιάζονται οι κλοπές φορτηγών, διότι όπως εξηγεί, συχνά υπήρχε πληροφορία εκ των έσω και πως οι οδηγοί πολλές φορές παρέδιδαν τα φορτία χωρίς αντίσταση, ενώ τα προϊόντα που προτιμούνταν ήταν όσα μπορούσαν να πουληθούν γρήγορα στη γειτονιά, ειδικά σε περιόδους οικονομικής πίεσης.
The Irishman
Χαρακτηρίζει τη δολοφονία του Joe Gallo ως εξαιρετικά κοντινή σε όσα είναι γνωστά ιστορικά, επισημαίνοντας παράλληλα ότι μπορεί να υπάρχει αμφιβολία για το ποιος πάτησε τη σκανδάλη αλλά η ουσία βρίσκεται στη μεθοδολογία, δηλαδή στο γρήγορο χτύπημα και στην άμεση εξαφάνιση κάθε στοιχείου που θα μπορούσε να συνδεθεί με τους δράστες.
The Sopranos
Στέκεται ιδιαίτερα στους κώδικες ομιλίας και στα έμμεσα μηνύματα και εξηγεί ότι πολλές συνομιλίες δεν ήταν ποτέ ευθείες αλλά βασίζονταν σε υπαινιγμούς και λέξεις με διπλό νόημα, στοιχείο που αποδίδεται αρκετά πειστικά.
The Simpsons
Παρά το γεγονός ότι πρόκειται για καρτούν, θεωρεί εξαιρετικά ρεαλιστική την απεικόνιση του ελέγχου και άσκηση εξουσίας μέσω συνδικάτων των στημένων διαγωνισμών όπως και οι εκβιασμοί, υπογραμμίζοντας επίσης ότι η μαφία λειτουργούσε πάντα με μοναδικό στόχο το κέρδος.
Πηγή: unboxholics.com